وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ وَنَعْلَمُ مَا تُوَسْوِسُ

وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ وَنَعْلَمُ مَا تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ
ﻭ ﻫﻤﺎﻧﺎ ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﻳﻢ ﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻧﻔﺴﺶ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻭﺳﻮﺳﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ، ﻣﻲ ﺩﺍﻧﻴﻢ ﻭ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺭﮒ ﮔﺮﺩﻥ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺗﺮﻳﻢ.( سوره ق آیه ۱۶

إِذْ يَتَلَقَّى الْمُتَلَقِّيَانِ عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ
ﺁﻥ ﮔﺎﻩ ﻛﻪ ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﺯ ﺭﺍﺳﺖ ﻭ ﭼﭗ، [ﺩﺭ ﻛﻤﻴﻦ] ﻧﺸﺴﺘﻪ، [ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻧﻴﮏ ﻭ ﺑﺪ ﺭﺍ] ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ. ( سوره ق آیه ۱۷)

مَّا يَلْفِظُ مِن قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ
[ﺍﻧﺴﺎﻥ] ﻫﻴﭻ ﺳﺨﻨﻲ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﻧﻤﻲ ﺁﻭﺭﺩ، ﻣﮕﺮ ﺁﻥ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻛﻨﺎﺭﺵ [ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻱ] ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﻰ ﺣﺎﺿﺮ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ [ﺛﺒﺖ] ﺍﺳﺖ.
# قرآن _ سوره ق آیه ۱۸