ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﻏﺮﺑﺖ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺖ ﺧﻮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ ﻭ

ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﻏﺮﺑﺖ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺖ ﺧﻮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ ﻭ
ﺑﻪ ﺩﺭﺩﻫﺎﯼ ﺑﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﯼ ﺭﻭﺣﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺎﺏ ﺗﻨﻢ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺯﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺗﻮﺍﻡ ﺑﯽ ﺣﻀﻮﺭ ﺗﻮ
ﺑﯽ ﻣﻨﯽ ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﻣﻦ
ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﺗﺎ ﮐﺠﺎ ﺑﻪ ﺍﻧﺘﺤﺎﺭ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﻣﺎﻧﺪﻡ ﺗﺎ ﺩﻝ ﻧﺎﺯﮎ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﻧﺸﮑﻨﺪ
ﻫﻤﻪ ﯼ ﺳﻬﻢ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻟﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺩﺍﺩﻡ
ﻭ ﻫﺮ ﺷﺐ ﺑﻐﺾ ﮔﻠﻮﯾﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺎﺑﻮﺕ ﺳﯿﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﯼ ﮔﺮﯾﺴﺘﻢ
ﻭ ﺗﻮ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﺯﺧﻢ ﻫﺎﯾﺖ ، ﺯﺧﻢ ﻫﺎﯼ ﻣﮑﺮﺭﻡ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻧﺦ ﻫﺎﯼ ﺁﺑﯽ ﺍﻡ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ ﮔﻞ ﻫﺎﯼ ﺑُﻘﭽﻪ ﭼﻬﻞ ﺗﯿﮑﻪ ﺩﻟﻢ ﻧﺎﺗﻤﺎﻡ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﻧﺪ .
ﺑﺎﯾﺪ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﺑﻨﺪ ﺁﻣﺪﻥ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﻤﯿﺮﻡ