ﺩﯾﮕﺮ ﻣﻼﻟﯽ ﻧﯿﺴﺖ

ﺩﯾﮕﺮ ﻣﻼﻟﯽ ﻧﯿﺴﺖ
ﺟﺰ ﺧﯿﺎﻝ ﮔﺎﻩ ﻭ ﺑﯿﮕﺎﻩ ﯾﮏ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﺠﺎﺯﯼ
ﮐﻪ ﭘﺸﺖ گوشی یا رایانه پیرم
ﻫﻤﺪﻡ ﺯﺧﻤﻬﺎﯼ ﮐﻬﻨﻪ ﺍﻡ ﻣﯿﺸﻮﺩ
ﺧﻠﻮﺕ ﺍﯾﻦ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻋﺠﻮﺑﻪ ﺍﯼ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺣﺲ ﻋﺎﺷﻘﯽ ﺳﺮﺵ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﻧﻪ ﻣﯿﻔﻬﻤﺪ ﻣﻌﻨﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺰﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﯿﮕﯿﺮﺩ ﻭ ﺧـــﺪﺍ ﺭﺍ ﭘﺲ ﻣﯽ ﺯﻧﺪ
ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭ ﺭﮒ ﺟﺎﺩﻩ ﺧﻮﻥ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪ
ﺗﺎﺑﻠﻮﯾﯽ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﻋﻼﻣﺖ ﻣﻤﻨﻮﻉ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﻦ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺭﻫﺴﭙﺎﺭ ﺧﯿﺎﻻﺕ ﮐﻨﯽ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻧﻤﺎﯾﺎﻥ ﻣﯿﮑﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ
ﻫﻤﯿﻦ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﻭﺍﮔﯿﺮ ﺩﺍﺭ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻝ ﺑﻪ ﺳﻠﻮﻝ
ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﯼ ﺑﻪ ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﯼ
ﺑﺎ ﻣــﻦ ﺍﺳﺖ...