ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻧﻢ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﯾﻦ ﺩﺍﺭﺍﯾﯽ ِ ﺯﻧﺪﮔﯽ ِ ﺁﺩﻣﯿﺰﺍﺩ، ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﻫﺎﯼ

ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻧﻢ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﯾﻦ ﺩﺍﺭﺍﯾﯽ ِ ﺯﻧﺪﮔﯽ ِ ﺁﺩﻣﯿﺰﺍﺩ، ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﻫﺎﯼ
ﻭﺍﻗﻌﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ...
ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯾﺖ ﭘﯿﻐﺎﻡ ﻣﯽ ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ ...
ﮐﻪ ﺍﻋﻼﻡ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﺣﻮﺍﺱ ﺷﺎﻥ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻫﺴﺖ ...
ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻭ ﺳﻪ ﺧﻂ ﭘﯿﻐﺎﻡ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺩﻝ ﺷﺎﻥ ﭘﯽ ِ ﺗﻮ، ﺩﻝ ِ ﺗﻮ ﻭ ﺩﺭﺩ ِ ﺗﻮﺳﺖ ...
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺧﻮﺏ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ ...
ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﻫﺎ ﮐﻪ ﭘﯿﮕﯿﺮﻧﺪ ...ﮐﻪ ﻧﺒﺎﺷﯽ ﺩﻟﮕﯿﺮﻧﺪ ...
ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺩﻟﺘﻨﮓ ﺍﺕ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﯽ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺑﺮﺍﯾﺖ
ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪ ...
ﻭﻗﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﺩﻭ ﺳﻪ ﺧﻂ ﺷﻌﺮ ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﻨﺪ ... ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﯽ ﺧﻮﺩﺕ ...
ﻭﺟﻮﺩﺕ ... ﺧﻮﺏ ﺑﻮﺩﻥ ﺣﺎﻝ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺴﯽ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ ...
ﺁﺩﻣﯿﺰﺍﺩ ﭼﻪ ﺩﻟﺨﻮﺵ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﮔﺎﻫﯽ، ﺑﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻭ ﺳﻪ ﺧﻂ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ... ﺩﻭ ﺳﻪ ﺧﻂ ﭘﯿﻐﺎﻡ، ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﯽ ...
ﺣﺲ ِ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﯽ ﺑﻮﺩﻧﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺴﯽ ﺍﻫﻤﯿﺖ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻧﺒﻮﺩﻧﺖ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ...
ﻭﻗﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ ﺣﺘﯽ ﺍﮔﺮ ﺩﻟﺖ ﭘُﺮ ﺩﺭﺩ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺨﻨﺪﯼ ﻭ ﺷﺎﺩ ﺑﺎﺷﯽ، ﺗﺎ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺭﺍ، ﺟﺎﻥ ِ ﺩﻟﺖ ﺭﺍ، ﻏﻤﮕﯿﻦ
ﻧﮑﻨﯽ ...
ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﯾﻦ ﺩﺍﺭﺍﯾﯽ ﻫﺎﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﻡ، ﺍﯾﻦ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻢ ، ﺑﺮﺍﯾﻢ ﭘُﺮ ﺍﺭﺯﺷﻨﺪ ...
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺍﺭﻣﺸﺎﻥ