#کـارو

#کـارو

گفتم ‌ای پـیـر ِ جـهـان دیـده بگو
از چه تا گشته ، بدینسان کمرت ...
مادرت زاد ، به این صورت زشت
یا که ارثی است تو را از پدرت ..؟

ناله سر داد : که فرزند مپرس
سرگذشت ِ من افسانه‌ست ...
آسمان داند و دستم که چه سان
کمرم تا شد و اینگونه شکست ...

هر چه بد دیدم از این نظم خراب
همه از دیدۀ قـسـمـت دیدم ...
فقر و بدبختی خود در همه حال
با تـرازوی فـلـک سنجیدم ...

عـاقبت در خـم ِ یک عـمـر تـبـاه
واقـعـیـات ، بـه مـن لـج کـردند ...
تـا ره ِ چـاره بـجـویـم ز زمـیـن
کـمـرم را بـه زمـیـن کـج کـردند ...