روزي يك نفر از اعراب بيابان به حضور امام حسين عليه السلام

روزي يك نفر از اعراب بيابان به حضور امام حسين عليه السلام آمد و گفت «يابن رسول الله (ص)! يك خون بهاي كامل را ضامن شده ام و از پرداخت آن عاجزم، با خود گفتم بروم و مشكل خود را پيش بزرگوارترينِ مردم مطرح كنم و از او كمك بخواهم و از اهل بيتِ رسول الله اصيل تر و بزرگوارتر نيافتم؛ لذا مشكل خود را محضر شما آورده ام.

امام عليه السلام فرمود «اي برادر عرب! سه چيز از تو مي پرسم، اگر يكي را جواب دهي، يك سوّم خون بها را به تو خواهم داد.

اعرابي گفت «يابن رسول الله (ص)! آيا شخصيتي مثل شما از من مي پرسد حال آن كه شما از اهل علم و شرف هستيد؟

امام فرمود «بلي، از جدّم رسول خدا(ص) شنيدم كه مي فرمود "المعروف بقدر المعرفه" احسان به اندازه معرفت بايد باشد .

اعرابي گفت «حالا كه اين طور است، بپرسيد، اگر توانستم، جواب مي دهم و اگر نه، از شما مي آموزم ولا قوّه الاّ بالله .

امام عليه السلام فرمود «كدام عمل از همه برتر است؟

اعرابي گفت «ايمان به خدا.

امام عليه السلام فرمود «نجات از هلاكت در چيست؟

اعرابي جواب داد «در اعتماد به خدا.

امام عليه السلام فرمود «چه چيز، مرد را زينت مي دهد؟

او جواب داد «علم كه همراه با حلم و بردباري باشد.

حضرت فرمود «اگر آن نباشد؟

گفت «مالي كه همراه با مروّت و مردانگي باشد.

امام فرمود «اگر آن هم نباشد؟

گفت «فقر توأم با صبر و خويشتن داري.

فرمود «اگر آن هم نباشد؟

گفت «صاعقه اي كه از آسمان بيايد و او را بسوزاند كه او به اين صاعقه سزاوارتر است.

حضرت خنديد و كيسه اي به اعرابي داد كه هزار دينار در آن بود و انگشتري مباركش را نيز، به او داد كه نگين آن، دويست درهم ارزش داشت فرمود «دينارها را به طلب كارها بده و انگشتري را صرف مخارج خودت بكن.

اعرابي آنها را گرفت و اين آيه را خواند «الله اعلم حيث يجعل رسالته.

______________________

بحار الانوار ج44 ص196