ﮔﻔﺘﻢ ﺑﻪ ﺩﺍﻡ ﺍﺳﯿﺮﻡ ﮔﻔﺘﺎ ﮐﻪ ﺩﺍﻧﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ

ﮔﻔﺘﻢ ﺑﻪ ﺩﺍﻡ ﺍﺳﯿﺮﻡ ﮔﻔﺘﺎ ﮐﻪ ﺩﺍﻧﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ
ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺁﺷﯿﺎﻥ ﮐﻮﮔﻔﺖ ﺁﺷﯿﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ
ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺑﻬﺮﺍﻡ ﺷﻮﻕ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺍﻡ ﻧﯿﺴﺖ
ﮔﻔﺘﺎ ﺑﯿﺎ ﺑﻪ ﮔﻠﺸﻦ ﺷﻮﺭ
ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ
ﮔﻔﺘﻢ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﯾﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﺗﺎ ﭘﺮ ﺯﻧﻢ ﺑﻪ ﺳﻮﯾﺖ
ﮔﻔﺘﺎ ﺗﻮ ﺑﺎﻝ ﺑﮕﺸﺎ ﺭﺍﻩ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ
ﮔﻔﺘﻢ ﺑﻪ ﻓﺼﻞ ﭘﯿﺮﯼ ﺩﺭ ﻣﻦ ﮔﻠﯽ ﻧﺮﯾﺪ
ﮔﻔﺘﺎ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺟﻮﺍﻧﻢ ﻓﮑﺮ ﺟﻮﺍﻧﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ
ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻤﺎﻧﻢ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻋﺎﺷﻘﯽ ﺭﻓﺖ
ﮔﻔﺘﺎ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺑﺎﺵ ﺗﺪﺑﯿﺮ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ
ﮔﻔﺘﻢ ﺑﻪ ﺟﺮﻡ ﺷﺎﺩﯼ ﺟﻮﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺮﺍ ﮐﺸﺖ
ﮔﻔﺘﺎ ﺗﻮ ﺷﺎﺩﻣﺎﻥ ﺑﺎﺵ ﺟﻮﺭ ﺯﻣﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ
ﮔﻔﺘﻢ ﺯ ﻋﺸﻘﺒﺎﺯﯼ ﺩﺭ ﮐﺲ ﻧﺸﺎﻥ ﻧﺪﯾﺪﻡ
ﺯﺩ ﺑﻮﺳﻪ ﺑﺮ ﻟﺒﺎﻧﻢ ﮔﻔﺘﺎ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ
ﮔﻔﺘﻢ ﺩﻟﻢ ﭼﻮ ﻣﺮﻏﯿﺴﺖ ﮐﺰ ﺁﺷﯿﺎﻧﻪ ﺩﻭﺭﺳﺖ
ﺩﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﺯﻟﻒ ﺧﻮﺩ ﺯﺩ ﮔﻔﺖ ﺁﺷﯿﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ
ﮔﻔﺘﻢ ﺯ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺎﻥ ﺭﻭﺯﯼ ﮔﺮﯾﺰﻡ ﺁﺧﺮ
ﮔﻔﺘﺎ ﮐﻪ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺑﺎﺩ ﺍﺷﮏ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ