ﺁﻩ، ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﻝ ﻣﻦ !
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺷﺎﺧﻪ ﺑﯿﻔﺘﺪ ﺑﺮﮔﯽ
ﺩﻝ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺷﮑﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﺑﺮ ﺑﺒﺎﺭﺩ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺑﻐﺾ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺩﻟﻢ ﻣﯽ ﺗﺮﮐﺪ
ﺩﻭ، ﺳﻪ ﺭﻭﺯﯼ ﺍﺳﺖ ﺩﻟﻢ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻣﺎﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﻪ ﺧﯿﺎﻟﺶ ﺭﻧﮓ ﺭﺧﺴﺎﺭﻩ ﯼ ﺍﻭ ﮐﻢ ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺯ، ﺩﺭﺩﯼ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﺯ ﻏﻢ ﯾﺎﺱ ﮐﻪ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻪ ﺁﺏ
ﺩﻟﻢ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﭘﺮﯾﺸﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻧﺎﺧﻮﺵ ﻭ ﮔﺮﯾﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺍﺷﮏ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﺩ ﻭ ﻫﯽ ﻣﯽ ﻧﺎﻟﺪ …
ﺍﯾﻦ ﭼﻪ ﺣﺎﻟﯽ ﺍﺳﺖ ﺗﻮ ﺩﺍﺭﯼ ﺩﻝ ﻣﻦ؟ !
ﺑﺮﮒ ﻫﺎ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﻧﺪ
ﭼﻪ ﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﺗﻠﯽ ﺍﺯ ﺧﺎﮎ،
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﻦ ﺁﺏ
ﺍﺑﺮﻫﺎ ﻣﯽ ﺑﺎﺭﻧﺪ
ﻫﻢ ﻟﺐ ﭘﻨﺠﺮﻩ، ﻫﻢ ﺩﺭ ﻣﺮﺩﺍﺏ
ﻣﺎﻩ ﺑﺲ ﺧﻮﺵ ﺭﻧﮓ ﺍﺳﺖ !
ﺳﺎﻝ ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺗﺎ ﺑﺎﺯﭘﺴﯿﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺑﯿﺎﯾﺪ ﮔﻞ ﯾﺎﺱ
ﻭ ﺑﯿﻔﺘﺪ ﺩﺭ ﺁﺏ
ﺩﺳﺖ ﺗﻘﺪﯾﺮ ﺑﻪ ﺭﺍﻫﺶ ﺑﺮﺩﻩ
ﺩﻝ ﻣﻦ ! ﺩﻟﺒﻨﺪﻡ !
ﺭﺍﺯ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ ﺗﻮ
ﻧﻪ ﺑﻪ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﺑﺮﮒ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺍﺑﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﻣﺎﻩ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺑﺎﺵ ﺩﻟﻢ،
ﻗﺼﻪ ﺍﺕ ﺭﻧﮕﯿﻦ ﺍﺳﺖ
ﻏﻤﺖ ﺍﺯ ﺟﻨﺲ ﻏﻢ ﻓﺮﻫﺎﺩ ﺍﺳﺖ
ﻃﺎﻟﻊ ﺍﺕ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺍﺳﺖ