گفتم :در گروه خودتان چه کاره ای

گفتم :در گروه خودتان چه کاره ای
گفت :دروازه بان دلم
گفتم :این هم شد کار ...چرا به خط حمله نمی روی
گفت:فکرم از دروازه مطمئن نیست . دلم یک دروازه است . اگر کنترل نکنم ,می بینی که پی در پی گل می خورم .

گفتم : مثلا چه گلی

گفت :گل گناه ,گل هوس ,گل غرور ,گل دوستی های حساب نشده ,گل غلفت از آینده وآخرت...

گفتم :چطور است جمع شویم وبا تیم ابلیس مسابقه بدهیم

گفت :به شرط اینکه خودم دروازه بان باشم ,چون می دانم که از چه زاویه ای توپ گناه را به طرف دروازه ی دل شوت می کنند.

گفتم :قبول ,ولی از کجا این تجربه را کسب کرده ای

گفت :زیاد دیده ام که حمله ابلیس از زاویه غفلت است و غرور.

وقتی چراغ یاد خاموش می شود ,غرور به دشمن ما گرا می دهد ,آنگاه گناه ,دروازه ی دل را می گشاید .

شیطان ,حریف قدری است ,نمی شود آن را دست کم گرفت.

گفتم : اگر آدم نتواند دفاع خوبی داشته باشد ,مهاجم خوبی هم نمی شود.

گفتم :دیگر کدام زاویه را باید مراقب بود

گفت:زاویه دل را. نشینده ای که شاعر گوید:

خواهی نخوریم ز تیم ابلیس شکست
باید به دفاع از دل و دیده نشست
چون شوت شود به سوی دل توپ گناه
دروازه ی دل به روی آن باید بست...

گفتم :دروازه بانی هم عجب لذتی دارد...

گفت : به شرط آنکه گل نخوری و حمله شیطان را دفع کنی...
به همین جهت جهاد با نفس بالا ترین مبارزه هاست ...