امان از آن که با پیکی دلم را شعله ور سازی

✍امان از آن که با پیکی دلم را شعله ور سازی
نخستین جرعه یِ نازت مرا زیر و زبر سازی

تو یاقوتِ مریوانی که حبه حبه می‌دانی
چگونه با غزلخوانی مرا دلداده تر سازی

بریز آتش به رگهایم که مستی عالمی دارد
کجا دیگر غمی دارد لبی را که تو تر سازی

چه حالی می‌دهد خیره بمانم چشم در چشمت
که غم‌هایِ جهان را با نگاهی بی اثر سازی

دلم را آب خواهی کرد و بس بی تاب خواهی کرد
اگر که آبشارت را پریشان تا کمر سازی

کش و قوسِ تنِ مرمر تراشِ شرقی ات کافی‌ست
که معماریِ سبکِ روم را نامعتبر سازی

به نستعلیق می‌رقصم،اگر انگشتهایم را
چنان نی در دواتِ گیسوانت غوطه ور سازی

تو ری رایی و زیبایی و رعنایی و غوغایی
اگر بر سینه ات جایی برایم تا سحر سازی

قفس خو کرده یِ عشقِ تو آزادی نمی‌خواهد
تو صاحب اختیاری که مرا بی بال و پر سازی

غزل خواندی  و رقصاندی پری‌ ها را به رقصِ خود
اگرچه پرغروری و نمی‌رقصی به هر سازی
💜