ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ

ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ
ﮐﻪ ﻫﻮﺍﯼِ ﻧﻔﺴﺶ،
ﻣﯽ ﺑَﺮﺩ ﻫﻮﺷﻢ ﺭﺍ
ﻭ ﯾﺦ ﻣﯽ ﺑﻨﺪﺩ ،
ﻗﻠﻢ ﺑﺮ ﺩﺳﺘﻢ ،
ﺩﺭ ﻧﺒﻮﺩﺵ ﺍِﻧﮕﺎﺭ.
ﻣﻦ ﻣﺤﺘﺎﺝِ ﻫﻮﺍﯾﯽ ﻫﺴﺘﻢ ،
ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﻤﻖِ ﺩﻡ ﻭ ﺑﺎﺯﺩﻡ ﻫﺮ ﻧﻔﺴﻢ
ﻭ ﺑﻪ ﻧﺰﺩﯾﮑﯽِ ﻗﻠﺒﻢ،
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﺧﺒﺮِ ﮔﺮﻣﯽِ ﺩﺳﺘﺎﻧﺶ ﺭﺍ .
ﻣﻦ ﮔﺮﯾﺰﺍﻥ ﺯ ﻫﺮ ﻣﻌﺒﻮﺩﯼ،
ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﻢ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻋﻠﻘﻤﻪ ﯼِ ﺩﺭﺩِ ﻧﯿﺎﺯ،
ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﯽ ﭘﻮﯾﻢ .
ﺭﺧﺖ ﻫﺎﯾﻢ ﺑﺴﺘﻪ، ﺗﻮﺷﻪ ﺍﻡ ﺁﻣﺎﺩﻩ ،
ﺗﺎ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﯾﺎ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﻓﺮﺩﺍ
ﺩﻟﺒﺮﻡ ﺑﺎﺯ ﺁﯾﺪ
ﺗﺎ ﻫﻮﺍﯼِ ﻧﻔﺴﺶ
ﺑﮕﺴﻼﻧﺪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺭﻧﺞ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺩ ﻓﺮﺍﻕ .