ﺯ ﺩﺭﯾﭽﻪ ﻫﺎﯼ ﭼﺸﻤﻢ ﻧﻈﺮﯼ ﺑﻪ ﻣﺎﻩ ﺩﺍﺭﯼ

ﺯ ﺩﺭﯾﭽﻪ ﻫﺎﯼ ﭼﺸﻤﻢ ﻧﻈﺮﯼ ﺑﻪ ﻣﺎﻩ ﺩﺍﺭﯼ
ﭼﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺨﺘﯽ ﺍﯼ ﺩﻝ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺭﺍﻩ ﺩﺍﺭﯼ
ﺑﻪ ﺷﺐ ﺳﯿﺎﻩ ﻋﺎﺷﻖ ﭼﮑﻨﺪ ﭘﺮﯼ ﮐﻪ ﺷﻤﻌﯽ ﺍﺳﺖ
ﺗﻮ ﻓﺮﻭﻍ ﻣﺎﻩ ﻣﻦ ﺷﻮ ﮐﻪ ﻓﺮﻭﻍ ﻣﺎﻩ ﺩﺍﺭﯼ
ﺑﮕﺸﺎﯼ ﺭﻭﯼ ﺯﯾﺒﺎ ﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﺁﻥ ﻣﯿﻨﺪﯾﺶ
ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﮐﻪ ﮐﺎﻓﺮﻡ ﻣﻦ ﺗﻮ ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺍﺭﯼ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﯿﺎﻩ ﺩﺍﺭﻡ ﺑﻪ ﻏﻢ ﺗﻮ ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺷﻦ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﺎﻫﯽ ﻭ ﺗﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﺷﺐ ﺳﯿﺎﻩ ﺩﺍﺭﯼ
ﺗﻮ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﺒﺮﯼ ﻫﺰﺍﺭﻫﺎ ﺩﻝ
ﻧﺮﺳﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﮕﺎﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﻟﯽ ﻧﮕﺎﻫﺪﺍﺭﯼ
ﺩﮔﺮﺍﻥ ﺭﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﻣﺜﻞ ﺑﻪ ﻗﺎﺿﯽ ﺍﻣﺎ
ﺗﻮ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﺣﺴﻦ ﺩﻋﻮﯼ ﺑﮑﻨﯽ ﮔﻮﺍﻩ ﺩﺍﺭﯼ
ﺑﻪ ﭼﻤﻦ ﮔﻠﯽ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﺎﻧﺪ ﺍﺯ ﻭﺟﺎﻫﺖ
ﺗﻮ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﯽ ﺍﯼ ﮔﻞ ﮐﻤﺶ ﺍﺯ ﮔﯿﺎﻩ ﺩﺍﺭﯼ
ﺑﻪ ﺳﺮ ﺗﻮ ﺷﻬﺮﯾﺎﺭﺍ ﮔﺬﺭﺩ ﻗﯿﺎﻣﺖ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﭼﻪ ﻗﯿﺎﻣﺘﺴﺖ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﮔﺎﻩ ﮔﺎﻩ ﺩﺍﺭﯼ