ﭼﻘﺪﺭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﻢ ﺭﺍﺑﻔﻬﻤﯽ ،ﻧﮕﺎﻫﺎﯾﻢ

ﭼﻘﺪﺭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﻢ ﺭﺍﺑﻔﻬﻤﯽ ،ﻧﮕﺎﻫﺎﯾﻢ
ﺭﺍﺩﺭﮎ ﮐﻨﯽ .
ﭼﻘﺪﺭ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻢ
ﯾﮏ
ﺑﺎﺭﺍﺯﻣﻦ
ﻣﯽ
ﭘﺮﺳﯿﺪﯼ
ﭼﺮﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺎﯾﺖ
ﺍﯾﻨﻘﺪﺭﻏﻤﮕﯿﻦ
ﺍﺳﺖ؟
ﭼﺮﺍﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﯾﺖ ﺍﯾﻨﻘﺪﺭ ﺑﯽ ﺭﻧﮓ ﺍﺳﺖ؟
ﺍﻣﺎﺍﻓﺴﻮﺱ ﻫﭽﮑﺲ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻡ ،
ﻣﻦ ﻭﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻭ ﺩﻓﺘﺮﯼ ﭘﺮﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ...
ﺁﺭﯼ ﺑﺎﺗﻮﻫﺴﺘﻢ ، ﺗﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﺯﮐﻨﺎﺭﻡ
ﮔﺬﺷﺘﯽ
ﻭ ﺣﺘﯽ ﯾﮑﺒﺎﺭ ﻫﻢ ﻧﭙﺮﺳﯿﺪﯼ ﭼﺮﺍ ﭼﺸﻤﻬﺎﯼ ﺗﻮ
ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎﺭﺍﻧﯽ ﺳﺖ؟