ﻣﻦ ﻧﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻮﺩﻡ

ﻣﻦ ﻧﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻮﺩﻡ
ﻭ ﻧﻪ ﻣﺤﺘﺎﺝ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﺑﻠﻐﺰﺩ ﺑﺮ ﻣﻦ
ﻣﻦ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﯾﮏ ﺣﺲ ﻏﺮﯾﺐ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﺻﺪ ﻋﺸﻖ ﻭ ﻫﻮﺱ ﻣﯽ ﺍﺭﺯﯾﺪ
ﻣﻦ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﻮﺩﻡ ﺩﺳﺘﯽ ﮐﻪ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻣﯿﮑﺎﺷﺖ
ﮔﺮ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺣﺴﺮﺕ ﮔﻨﺪﻡ ﭘﻮﺳﯿﺪ
ﻣﻦ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﻮﺩﻡ ﻫﺮ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺍﯼ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺮﺳﺒﺰﺗﺮﯾﻦ ﻧﻘﻄﻪ ﺑﻮﺩﻥ ﻭﺍ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﻣﯿﺪﺍﻧﺪ ﺑﯽ ﮐﺴﯽ ﺍﺯ ﺗﻪ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﯽ ﺍﻡ ﭘﯿﺪﺍ ﺑﻮﺩ
ﻣﻦ ﻧﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻮﺩﻡ
ﻭ ﻧﻪ ﺩﻟﺪﺍﺩﻩ ﺑﻪ ﮔﯿﺴﻮﯼ ﺑﻠﻨﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﭘﻠﯿﺪ
ﻣﻦ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻮﺩﻡ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﭘﺲ ﺩﯾﻮﺍﻧﮕﯽ ﺍﻡ ﻣﯿﻔﻬﻤﯿﺪ
ﺁﺭﺯﻭﯾﻢ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﺍﻣﺎ ﭼﻪ ﻗﺸﻨﮓ
ﮐﻪ ﺭﻭﻡ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﻧﻮﺭ
ﺗﺎ ﺷﻮﻡ ﭼﯿﺮﻩ ﺑﻪ ﺷﻔﺎﻓﯽ ﺻﺒﺢ
ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ
ﺗﺎ ﺩﻡ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻫﺎ ﺭﺍﻫﯽ ﻧﯿﺴﺖ
ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺟﺮﻣﯽ ﺩﺍﺭﺩ
ﺩﺳﺘﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻬﯽ ﺳﺖ
ﻭ ﭼﺮﺍ ﺑﻮﯼ ﺗﻌﻔﻦ ﺩﺍﺭﺩ
ﮔﻞ ﭘﯿﺮﯼ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮔﻠﺨﺎﻧﻪ ﻧﺮﺳﺖ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﯾﺴﺖ ﻏﺮﯾﺐ
ﺗﺎﺯﮔﯽ ﻣﯿﮕﻮﯾﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻋﯿﺒﯽ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺳنگﯽ ﭼﺎﻕ ﺭﻭﺩ ﻻ‌ﯼ ﺑﺮﻧﺞ
ﻣﻦ ﭼﻪ ﺧﻮﺷﺒﯿﻦ ﺑﻮﺩﻡ
ﻫﻤﻪ ﺍﺵ ﺭﻭﯾﺎ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺪ
ﺳﺎﺩﮔﯽ ﺍﺯ ﺗﻪ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﯽ ﺍﻡ ﭘﯿﺪﺍ ﺑﻮﺩ