شیوهء نیایش کردن من

شیوهء نیایش کردن من
خدا چیزی به انسان ها نمی دهد ، بلکه این انسانها هستند که با هماهنگ کردن خود با خدا { مینووی (یعنی) گام برداشتن در راه "دادگری" (عدل) و "دادبرپاسازی" } ، به همهء خواسته های پاک ، همچون "دانائی" ، "نیکبختی" (برکت) ، "تندرستی" ، "گشاده دستی" و ... خواهند رسید . بواژگانی دیگر (بعبارتی دیگر) انسان "آزاد" ، "کنشگر" و "پاسخگوی کنش های خودش" آفریده شده است ، ونه به سان هستیمندی (موجودی) بی کنش (منفعل) . پایابراین من اگر بخواهم نیایش (دعا) کنم ، می گویم :
« من "رسیدن به ..... ، ..... ، و ....." ، که خواسته هائی پاک هستند را به سرنام (بعنوان) آماجهای (اهداف) خود برگزیده ام ؛ و برآنم (قصد دارم) که با پیروی از "دادگری" (عدل) و "دادبرپاسازی" ، کوشش کنم که به این آماج های خود برسم . میدانم که در این راه ، اهریمن سنگ اندازی ، و خدا یاری خواهد کرد »
در اینجا می خواهم بیافزایم که : انسان می تواند برای گروهی از مردم (مانند "هموندان (اعضای) خانواده اش" ، "مردم شهرش" ، "مردم کشورش" ، "مردم جهان" و....) و یا یک انسانی که می شناسد ، و با او نشست و برخاست داشته است ، نیایش (دعا) کند ؛ ولی برای یک انسان که او را ندیده و با او نشست و برخاستی نداشته است ، نمی تواند نیایش (دعا) کند ؛ و تنها می تواند برای او آرزوهائی خوب کند .
در پایان میخواهم بگویم که : اگرچه برخی از خواسته های ما پاک هستند ، و ما رسیدن به آنها را آماج (هدف) خود می سازیم ، ولی چون اهریمن بسیار بسیار توانمند است ، و بر سر راه رسیدن ما به این خواسته ها ، سنگ اندازی می کند ؛ ما نمی توانیم در درازای هستیبازهء (عمر) خود ، به این آماج های پاک خود برسیم .