ﺩﺭ ﻓﺮﺍﺳﻮﻫﺎی ﻋﺸﻖ

ﺩﺭ ﻓﺮﺍﺳﻮﻫﺎی ﻋﺸﻖ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣی ﺩﺍﺭﻡ،
ﺩﺭ ﻓﺮﺍﺳﻮﻫﺎی ﭘﺮﺩﻩ ﻭ ﺭﻧﮓ
ﺩﺭ ﻓﺮﺍﺳﻮﻫﺎی ﭘﻴﻜﺮﻫﺎﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﻦ ﻭﻋﺪﻩ ﺩﻳﺪﺍﺭی ﺑﺪﻩ
حک شدی بر دل و جان،
تو عزیز مهربان..
وتو خود دانی که چه رندانه عریانی واژگانم گوی سبقت را از متانت نگاه های کودکانه ام ربود
در امتداد آهنگین بی قرارهای لحظات مسکونم،
در مسیر نظاره ی پهن دشت فسانه ی چشمانت..
مبهوت ماندم
برایت از شب تنها گفتم
برایت از یاد غزلها گفتم
واز سپیدهایی که از لابلای هیاهوی مسکون اعماقم تراویدن آموخت..
از سلام اتفاقی تا نت های موسیقی نقره فامت
و لالایی باد از خلال الفاظت
از ابیات نیلگونت،از بی کرانه ی بی همتا..
آه..
آبی آسمان،
همان طلوع اتفاقی که اتفاقاً مرا مسحور خلقش کرد!
بت من
نغمات ترنم گونه ام در کالبد ابد حبس را به سخره خواهد گرفت
تو
آن طلایی نیلگون وجودیم
تو
تمام هستی نامتناهیم
چگونه رخنه کردی در ذره ذره ی وجودم؟!
چگونه پاسخ گویم این تک چرایی نامکشوفم را؟!
تنها باور می بویم
تنها باور می چشم
تنها باور می بینم
وتنها به لمس باور ایمان دارم
شیدایی،تمام باورم شد
تا انتهایی نفس بی قدرم..
دیوانه ی تقدیرم!
و به کذایی ترین دروغ بدرقه ام قسم
"دوستت دارم"
Fگ