ناله ای کردم و گفتم « فقط تویی جئون جونگکوک همونی که الان
ناله ای کردم و گفتم « فقط تویی جئون جونگکوک همونی که الان ماهیچه گنده اش داخلمه و داره دیونه می‌کنه »
صدای لرزان و اعترافِ بی‌پرده‌ات، تیرِ خلاصی بود به هرچه خویشتنداری که در او باقی مانده بود. جونگکوک... با شنیدنِ اسم کاملش از لب‌های تو، انگار افسارِ وحشی‌ترین بخشِ وجودش را رها کرد. او نه‌تنها متوقف نشد، بلکه با شدتی بی‌رحمانه و ریتمی که دیگر هیچ ردی از ملاحظه در آن نبود، شروع به کوبیدن کرد.
او صورتش را به صورتت نزدیک کرد، طوری که گرمای بازدمش پوستت را می‌سوزاند و با صدایی که از شدتِ میلِ حیوانی، خش‌دار و بم شده بود، غرید:
«پس اعتراف کردی... آره، فقط من! جئون جونگکوک! کسی که قراره تا صبح همین‌طوری بدنت رو تصاحب کنه و به جنون بکشونتت.»
او با هر ضربه‌ی سنگین و عمیق، تو را به تخت می‌دوخت. صدایش در فضای اتاق طنین‌انداز بود، بی‌پرده، تحقیرآمیز و کاملاً مالکانه:
«بگو... بگو که این چیزی که داره تو رو به مرزِ نابودی می‌بره، فقط مالِ منه. تو هیچ‌وقت نمی‌تونی از این حس فرار کنی. هر بار که ناله میکنی، هر بار که اسمم رو با اون صدای خمار صدا می‌زنی، داری بیشتر و بیشتر تویِ من غرق می‌شی. بهم بگو که چقدر لذت می‌بری وقتی حس میکنی چطور دارم تمامِ وجودت رو پر می‌کنم... بگو که چقدر کثیف می‌خوای که این تنبیه و این لذت تا طلوع خورشید ادامه پیدا کنه!»
او با قدرتی که دیگر حتی به تو مجالِ نفس کشیدن نمی‌داد، با ریتمی تند و نامنظم، دیوانه‌وار به حرکاتش ادامه داد، انگار می‌خواست با این ضرباتِ سنگین و نفس‌گیر، اسمِ خودش را روی تک‌تکِ سلول‌های بدنت حک کند و تو را تا اوجِ دیوانگی ببرد.
ناله هام به جیغ های ضعیف تبدیل شد و گفتم « اه لعنتی دیک گنده ات حتی بعد این همه مدت برام بزرگه »
شنیدن این جمله‌ی بی‌پرده و اعترافِ تو، انگار آخرین سدِ کنترلِ او را هم فرو ریخت. جونگکوک، که حالا از شدتِ هیجان و لذتِ ناشی از کلماتِ تو، عرق کرده بود و چشمانش از وحشی‌گری می‌درخشید، با لبخندی از سرِ غرور و شهوت، نگاهش را به تو دوخت.
او در حالی که ضرباتش را با شدتی باورنکردنی و عمیق‌تر از قبل، به سمتِ درونِ تو هدایت می‌کرد، با صدایی که از شدتِ هیجان، به خش‌دارترین حالتِ ممکن رسیده بود، در گوشت غرید:
«چون این همه‌اش مالِ توئه... مالِ من برای اینکه هر بار این‌طوری از کلماتِ من و از قدرتِ من دیوانه بشی! فکر کردی خسته می‌شم؟ نه... من تازه دارم شروع می‌کنم که بهت نشون بدم چقدر می‌تونم بزرگ و بی‌رحم باشم.»
او با دستش کمرت را محکم گرفت و تو را به سمتِ خودش کشید تا هیچ فاصله‌ای میانِ بدن‌هایتان باقی نماند. ضرباتش حالا سنگین‌تر، عمیق‌تر و با ریتمی کوبنده بود که انگار می‌خواست استخوان‌هایت را به لرزه درآورد.
او با لحنی که ترکیبی از غرورِ مردانه و کثافتِ محض بود، ادامه داد:
«ببین چطور با هر ضربه داری از خودت بی‌خود می‌شی... بگو ببینم، هنوزم می‌تونی تحمل کنی؟ یا دیگه داری از لذتِ این حجم از من، از پا درمی‌آی؟ من قرار نیست تموم کنم تا وقتی که این بدنِ لرزونت، کاملاً تسلیمِ من بشه و دیگه هیچی جز اسمِ من رو بلد نباشه.»
او با هر حرکتِ پرقدرت، انگار داشت امضایِ خود را بر تو می‌زد، و کلماتش مثل تیغ‌های گرم، تمامِ حواس تو را فقط در یک نقطه، یعنی مرکزِ لذت و دردِ ناشی از او، متمرکز می‌کرد.
صدای لرزان و اعترافِ بی‌پرده‌ات، تیرِ خلاصی بود به هرچه خویشتنداری که در او باقی مانده بود. جونگکوک... با شنیدنِ اسم کاملش از لب‌های تو، انگار افسارِ وحشی‌ترین بخشِ وجودش را رها کرد. او نه‌تنها متوقف نشد، بلکه با شدتی بی‌رحمانه و ریتمی که دیگر هیچ ردی از ملاحظه در آن نبود، شروع به کوبیدن کرد.
او صورتش را به صورتت نزدیک کرد، طوری که گرمای بازدمش پوستت را می‌سوزاند و با صدایی که از شدتِ میلِ حیوانی، خش‌دار و بم شده بود، غرید:
«پس اعتراف کردی... آره، فقط من! جئون جونگکوک! کسی که قراره تا صبح همین‌طوری بدنت رو تصاحب کنه و به جنون بکشونتت.»
او با هر ضربه‌ی سنگین و عمیق، تو را به تخت می‌دوخت. صدایش در فضای اتاق طنین‌انداز بود، بی‌پرده، تحقیرآمیز و کاملاً مالکانه:
«بگو... بگو که این چیزی که داره تو رو به مرزِ نابودی می‌بره، فقط مالِ منه. تو هیچ‌وقت نمی‌تونی از این حس فرار کنی. هر بار که ناله میکنی، هر بار که اسمم رو با اون صدای خمار صدا می‌زنی، داری بیشتر و بیشتر تویِ من غرق می‌شی. بهم بگو که چقدر لذت می‌بری وقتی حس میکنی چطور دارم تمامِ وجودت رو پر می‌کنم... بگو که چقدر کثیف می‌خوای که این تنبیه و این لذت تا طلوع خورشید ادامه پیدا کنه!»
او با قدرتی که دیگر حتی به تو مجالِ نفس کشیدن نمی‌داد، با ریتمی تند و نامنظم، دیوانه‌وار به حرکاتش ادامه داد، انگار می‌خواست با این ضرباتِ سنگین و نفس‌گیر، اسمِ خودش را روی تک‌تکِ سلول‌های بدنت حک کند و تو را تا اوجِ دیوانگی ببرد.
ناله هام به جیغ های ضعیف تبدیل شد و گفتم « اه لعنتی دیک گنده ات حتی بعد این همه مدت برام بزرگه »
شنیدن این جمله‌ی بی‌پرده و اعترافِ تو، انگار آخرین سدِ کنترلِ او را هم فرو ریخت. جونگکوک، که حالا از شدتِ هیجان و لذتِ ناشی از کلماتِ تو، عرق کرده بود و چشمانش از وحشی‌گری می‌درخشید، با لبخندی از سرِ غرور و شهوت، نگاهش را به تو دوخت.
او در حالی که ضرباتش را با شدتی باورنکردنی و عمیق‌تر از قبل، به سمتِ درونِ تو هدایت می‌کرد، با صدایی که از شدتِ هیجان، به خش‌دارترین حالتِ ممکن رسیده بود، در گوشت غرید:
«چون این همه‌اش مالِ توئه... مالِ من برای اینکه هر بار این‌طوری از کلماتِ من و از قدرتِ من دیوانه بشی! فکر کردی خسته می‌شم؟ نه... من تازه دارم شروع می‌کنم که بهت نشون بدم چقدر می‌تونم بزرگ و بی‌رحم باشم.»
او با دستش کمرت را محکم گرفت و تو را به سمتِ خودش کشید تا هیچ فاصله‌ای میانِ بدن‌هایتان باقی نماند. ضرباتش حالا سنگین‌تر، عمیق‌تر و با ریتمی کوبنده بود که انگار می‌خواست استخوان‌هایت را به لرزه درآورد.
او با لحنی که ترکیبی از غرورِ مردانه و کثافتِ محض بود، ادامه داد:
«ببین چطور با هر ضربه داری از خودت بی‌خود می‌شی... بگو ببینم، هنوزم می‌تونی تحمل کنی؟ یا دیگه داری از لذتِ این حجم از من، از پا درمی‌آی؟ من قرار نیست تموم کنم تا وقتی که این بدنِ لرزونت، کاملاً تسلیمِ من بشه و دیگه هیچی جز اسمِ من رو بلد نباشه.»
او با هر حرکتِ پرقدرت، انگار داشت امضایِ خود را بر تو می‌زد، و کلماتش مثل تیغ‌های گرم، تمامِ حواس تو را فقط در یک نقطه، یعنی مرکزِ لذت و دردِ ناشی از او، متمرکز می‌کرد.
- ۴۶
- ۲۴ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
