ﻫﻤﻪ ﺷﺐ ﺑﺎ ﺩﻟﻢ ﮐﺴﯽ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ

ﻫﻤﻪ ﺷﺐ ﺑﺎ ﺩﻟﻢ ﮐﺴﯽ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ
( ﺳﺨﺖ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺍﯼ ﺯ ﺩﻳﺪﺍﺭﺵ
ﺻﺒﺤﺪﻡ ﺑﺎ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﺳﭙﻴﺪ
ﻣﯽ ﺭﻭﺩ ،ﻣﯽ ﺭﻭﺩ ، ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﺵ )

ﻣﻦ ﺑﻪ ﺑﻮﯼ ﺗﻮ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﯽ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻓﺮﻳﺐ ﻓﺮﺩﺍﻫﺎ
ﺭﻭﯼ ﻣﮋﮔﺎﻥ ﻧﺎﺯﮐﻢ ﻣﯽ ﺭﻳﺨﺖ
ﭼﺸﻤﻬﺎﯼ ﺗﻮ ﭼﻮﻥ ﻏﺒﺎﺭ ﻃﻼ
ﺗﻨﻢ ﺍﺯ ﺣﺲ ﺩﺳﺘﻬﺎﯼ ﺗﻮ ﺩﺍﻍ
ﮔﻴﺴﻮﻳﻢ ﺩﺭ ﺗﻨﻔﺲ ﺗﻮﺭﻫﺎ
ﻣﯽ ﺷﮑﻔﺘﻢ ﺯ ﻋﺸﻖ ﻭ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ
( ﻫﺮ ﮐﻪ ﺩﻟﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪ ﺑﻪ ﺩﻟﺪﺍﺭﺵ
ﻧﻨﺸﻴﻨﺪ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ ﺁﺯﺍﺭﺵ
ﺑﺮﻭﺩ ، ﭼﺸﻢ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﺶ
ﺑﺮﻭﺩ ، ﻋﺸﻖ ﻣﻦ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﺵ )

ﺁﻩ ، ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺗﻮ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﯼ ﻭ ﻏﺮﻭﺏ
ﺳﺎﻳﻪ ﻣﯽ ﮔﺴﺘﺮﺩ ﺑﻪ ﺳﻴﻨﻪٔ ﺭﺍﻩ
ﻧﺮﻡ ﻧﺮﻣﮏ ﺧﺪﺍﯼ ﺗﻴﺮﻩٔ ﻏﻢ
ﻣﯽ ﻧﻬﺪ ﭘﺎ ﺑﻪ ﻣﻌﺒﺪ ﻧﮕﻬﻢ
ﻣﯽ ﻧﻮﻳﺴﺪ ﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﻫﺮ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺁﻳﻪ ﻫﺎﻳﯽ ﻫﻤﻪ ﺳﻴﺎﻩ ﺳﻴﺎﻩ