...

...
...
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺩﺳﺖ ﻫﺎ
ﺯﻧﯽ
ﻧﻮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﻌﺮ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ ...
ﺯﯾﺮ ﺑﯿﮑﺮﺍﻥ ِ ﺁﺳﻤﺎﻥ ِ ﺟﻨﻮﺏ
ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﻫﺎﯼ ﻟﺐ ﺗﺸﻨﻪ
ﺯﻧﯽ
ﺁﻏﻮﺷﺶ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺳﻮﯾﺖ ﻣﯽ ﮔﺸﺎﯾﺪ
ﺩﻋﻮﺗﺶ ﺭﺍ ﭘﺎﺳﺦ ﮔﻮ
ﺷﺎﯾﺪ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﯾﺎﺑﯽ
ﺷﺎﯾﺪ
ﮔﺮﻡ ﺷﻮﺩ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﯾﺦ ﺯﺩﻩ ﺍﺵ ...
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﺳﯿﺎﻩ ﻭ ﺳﻔﯿﺪ
ﺯﻧﯽ
ﻟﺒﻬﺎﯼ
ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺯﻣﯿﻦ ِ ﺯﯾﺮ ِ ﭘﺎﯾﺶ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﻟﺒﺎﻧﺖ ﻣﯽ ﮔﺬﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﺭﻧﮕﯿﻦ ﮐﻤﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯽ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯾﺘﺎﻥ ﻧﻘﺶ ﺑﺒﻨﺪﺩ ...
ﺯﻧﯽ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ ﻫﺎ
ﺑﺎ ﻟﺒﺎﻧﯽ ﻓﺮﻭ ﺑﺴﺘﻪ
ﻭ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﭘﺮ ِ ﺣﺮﻑ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﻌﺮ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﺸﻖ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﺸﻖ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﺸﻖ ...
ﺑﻪ ﻋﺸﻖ ...
ﺑﻪ ﻋﺸﻖ ...