ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺧﺮ ﻣﺎ ﺍﺯ ﮐﺮﻩ ﮔﯽ ﺩﻡ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﻣﺮﺩﯼ ﺧﺮﯼ ﺩﯾﺪ ﺑﻪ ﮔﻞ ﺩﺭ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﺮ ﺍﺯ
ﺑﯿﺮﻭﻥ ﮐﺸﯿﺪﻥ ﺁﻥ ﺩﺭﻣﺎﻧﺪﻩ. ﻣﺴﺎﻋﺪﺕ ﺭﺍ ) ﺑﺮﺍﯼ ﮐﻤﮏ
ﮐﺮﺩﻥ( ﺩﺳﺖ ﺩﺭ ﺩُﻡ ﺧﺮ ﺯﺩﻩ ﻗُﻮَﺕ ﮐﺮﺩ )ﺯﻭﺭ ﺯﺩ( . ﺩُﻡ
ﺍﺯ ﺟﺎﯼ ﮐﻨﺪﻩ ﺁﻣﺪ . ﻓﻐﺎﻥ ﺍﺯ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﺮ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ ﮐﻪ
" ﺗﺎﻭﺍﻥ ﺑﺪﻩ ."
ﻣﺮﺩ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ ﻓﺮﺍﺭ ﺑﻪ ﮐﻮﭼﻪ ﺍﯼ ﺩﻭﯾﺪ، ﺑﻦ ﺑﺴﺖ ﯾﺎﻓﺖ.
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﺩﺭﺍﻓﮑﻨﺪ. ﺯﻧﯽ ﺁﻥ ﺟﺎ ﮐﻨﺎﺭ ﺣﻮﺽ
ﺧﺎﻧﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﻣﯽ ﺷﺴﺖ ﻭ ﺑﺎﺭ ﺣﻤﻞ ﺩﺍﺷﺖ ) ﺣﺎﻣﻠﻪ
ﺑﻮﺩ(. ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﯿﺎﻫﻮ ﻭ ﺁﻭﺍﺯ ﺩﺭ ﺑﺘﺮﺳﯿﺪ، ﺑﺎﺭ ﺑﮕﺬﺍﺷﺖ
) ﺳِﻘﻂ ﮐﺮﺩ( . ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍ )ﺻﺎﺣﺐِ ﺧﺎﻧﻪ( ﻧﯿﺰ ﺑﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﺮ ﻫﻢ ﺁﻭﺍﺯ ﺷﺪ .
ﻣﺮﺩِ ﮔﺮﯾﺰﺍﻥ ﺑﺮ ﺑﺎﻡ ﺧﺎﻧﻪ ﺩﻭﯾﺪ. ﺭﺍﻫﯽ ﻧﯿﺎﻓﺖ، ﺍﺯ ﺑﺎﻡ ﺑﻪ
ﮐﻮﭼﻪ ﺍﯼ ﻓﺮﻭ ﺟﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻃﺒﯿﺒﯽ ﺧﺎﻧﻪ ﺩﺍﺷﺖ .
ﺟﻮﺍﻧﯽ ﭘﺪﺭ ﺑﯿﻤﺎﺭﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻧﻮﺑﺖ ﺩﺭ ﺳﺎﯾﻪ ﺩﯾﻮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﺑﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ؛ ﻣﺮﺩ ﺑﺮ ﺁﻥ ﭘﯿﺮ ﺑﯿﻤﺎﺭ ﻓﺮﻭﺩ ﺁﻣﺪ، ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﯿﻤﺎﺭ ﺩﺭ ﺟﺎﯼ ﺑﻤُﺮﺩ. ﭘﺪﺭ ﻣُﺮﺩﻩ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍﯼ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﺮ ﭘﯿﻮﺳﺖ. ﻣَﺮﺩ، ﻫﻢ ﭼﻨﺎﻥ ﮔﺮﯾﺰﺍﻥ، ﺩﺭ ﺳﺮ
ﭘﯿﭻ ﮐﻮﭼﻪ ﺑﺎ ﯾﻬﻮﺩﯼ ﺭﻫﮕﺬﺭ ﺳﯿﻨﻪ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺮ
ﺯﻣﯿﻨﺶ ﺍﻓﮑﻨﺪ . ﭘﺎﺭﻩ ﭼﻮﺑﯽ ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﯾﻬﻮﺩﯼ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﮐﻮﺭﺵ ﮐﺮﺩ. ﺍﻭ ﻧﯿﺰ ﻧﺎﻻﻥ ﻭ ﺧﻮﻧﺮﯾﺰﺍﻥ ﺑﻪ ﺟﻤﻊ
ﻣﺘﻌﺎﻗﺒﺎﻥ ﭘﯿﻮﺳﺖ .
ﻣﺮﺩ ﮔﺮﯾﺰﺍﻥ، ﺑﻪ ﺳﺘﻮﻩ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ
ﻗﺎﺿﯽ ﺍﻓﮑﻨﺪ ﮐﻪ " ﺩﺧﯿﻠﻢ ."!
ﻗﺎﺿﯽ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﺎ ﺯﻥ ﺷﺎﮐﯿﻪ ﺧﻠﻮﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺭﺍﺯﺵ ﻓﺎﺵ ﺩﯾﺪ، ﭼﺎﺭﻩ ﺭﺳﻮﺍﯾﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺎﻧﺒﺪﺍﺭﯼ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﯾﺎﻓﺖ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﻭ ﺣﮑﺎﯾﺖ ﺍﻭ ﺁﮔﺎﻩ ﺷﺪ،
ﻣﺪﻋﯿﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺍﻧﺪ .
ﻧﺨﺴﺖ ﺍﺯ ﯾﻬﻮﺩﯼ ﭘﺮﺳﯿﺪ .
ﯾﻬﻮﺩﯼ ﮔﻔﺖ: ﺍﯾﻦ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﯾﮏ ﭼﺸﻢ ﻣﺮﺍ ﻧﺎﺑﯿﻨﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ . ﻗﺼﺎﺹ ﻃﻠﺐ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ .
ﻗﺎﺿﯽ ﮔﻔﺖ: ﺩﯾﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﺮ ﯾﻬﻮﺩﯼ ﻧﯿﻤﻪ ﺑﯿﺶ ﻧﯿﺴﺖ .
ﺑﺎﯾﺪ ﺁﻥ ﭼﺸﻢ ﺩﯾﮕﺮﺕ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﻧﺎﺑﯿﻨﺎ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﯾﮏ ﭼﺸﻢ ﺑﺮﮐﻨﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﯾﻬﻮﺩﯼ ﺳﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﺼﺮﺍﻑ ﺍﺯ ﺷﮑﺎﯾﺖ ﺩﯾﺪ، ﺑﻪ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺩﯾﻨﺎﺭ ﺟﺮﯾﻤﻪ
ﺷﮑﺎﯾﺖ ﺑﯽ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﮑﻮﻣﺶ ﮐﺮﺩ.
ﺟﻮﺍﻥِ ﭘﺪﺭ ﻣﺮﺩﻩ ﺭﺍ ﭘﯿﺶ ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﮔﻔﺖ: ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩ ﺍﺯ ﺑﺎﻡ
ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺮ ﭘﺪﺭ ﺑﯿﻤﺎﺭ ﻣﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩ، ﻫﻼﮐﺶ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﻪ
ﻃﻠﺐ ﻗﺼﺎﺹ ﺍﻭ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﻡ.
ﻗﺎﺿﯽ ﮔﻔﺖ: ﭘﺪﺭﺕ ﺑﯿﻤﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﺣﯿﺎﺕ
ﺑﯿﻤﺎﺭ ﻧﯿﻤﯽ ﺍﺯ ﺍﺭﺯﺵ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ. ﺣﮑﻢ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ
ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺪﺭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺯﯾﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺑﻨﺸﺎﻧﯿﻢ ﻭ ﺗﻮ
ﺑﺮ ﺍﻭ ﻓﺮﻭﺩ ﺁﯾﯽ، ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﯾﮏ ﻧﯿﻤﻪ ﺟﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﺑﺴﺘﺎﻧﯽ!
ﻭ ﺟﻮﺍﻧﮏ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﮐﻪ ﺻﻼﺡ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺖ ﺩﯾﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﺑﻪ
ﺗﺄﺩﯾﻪ ﺳﯽ ﺩﯾﻨﺎﺭ ﺟﺮﯾﻤﻪ ﺷﮑﺎﯾﺖ ﺑﯽ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﮑﻮﻡ ﮐﺮﺩ .
ﭼﻮﻥ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻪ ﺷﻮﯼ ﺁﻥ ﺯﻥ ﺭﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﺣﺸﺖ ﺑﺎﺭ
ﺍﻓﮑﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﮔﻔﺖ: ﻗﺼﺎﺹ ﺷﺮﻋﺎً ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﺟﺎﯾﺰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺭﺍﻩِ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻣﺎﻓﺎﺕ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ . ﺣﺎﻟﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺁﻥ
ﺯﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﻼﻝ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﺵ ) ﻋﻘﺪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ( ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩ ﮐﺮﺩ
ﺗﺎ ﮐﻮﺩﮎِ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻪ ﺭﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﻨﺪ . ﻃﻼﻕ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺵ .
ﻣﺮﺩﮎ ﻓﻐﺎﻥ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺑﺎ ﻗﺎﺿﯽ ﺟﺪﺍﻝ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻧﺎﮔﺎﻩ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﺮ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺐ ﺩﺭ ﺩﻭﯾﺪ.
ﻗﺎﺿﯽ ﺁﻭﺍﺯ ﺩﺍﺩ: ﻫﯽ! ﺑﺎﯾﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻮﺑﺖ ﺗﻮﺳﺖ .
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﺮ ﻫﻢ ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺩﻭﯾﺪ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﮐﺮﺩ: ﻣﺮﺍ
ﺷﮑﺎﯾﺘﯽ ﻧﯿﺴﺖ . ﻣﺤﮑﻢ ﮐﺎﺭﯼ ﺭﺍ، ﺑﻪ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻣﺮﺩﺍﻧﯽ ﻣﯽ
ﺭﻭﻡ ﮐﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺩﻫﻨﺪ ﺧﺮ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﮐﺮﻩ ﮔﯽ ﺩُﻡ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ .