ﺷﻌﺮﯼ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺯﯾﺒﺎ ﺍﺯ ﻣﻮﻟﻮﯼ

ﺷﻌﺮﯼ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺯﯾﺒﺎ ﺍﺯ ﻣﻮﻟﻮﯼ
‏( ﺯﻣﺰﻣﻪ ﻫﺎﯼ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﯼ ﺩﻭ ﺩﻟﺪﺍﺩﻩ ‏)
ﺍﯼ ﺩﻭﺳﺖ ﻗﺒﻮﻟﻢ ﮐﻦ ﻭﺟﺎﻧﻢ ﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻢ ﮐﻦ ﻭﺯ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺟﻬﺎﻧﻢ ﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺩﻟﻢ ﻗﺮﺍﺭﮔﯿﺮﺩ ﺑﯽ ﺗﻮ
ﺁﺗﺶ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺍﻧﺪﺭ ﺯﻥ ﻭ ﺁﻧﻢ ﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺍﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺗﻦ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﻢ ﻫﻤﻪ ﺗﻮ
ﺟﺎﻧﯽ ﻭ ﺩﻟﯽ ﺍﯼ ﺩﻝ ﻭ ﺟﺎﻧﻢ ﻫﻤﻪ ﺗﻮ
ﺗﻮ ﻫﺴﺘﯽ ﻣﻦ ﺷﺪﯼ ﺍﺯﺁﻧﯽ ﻫﻤﻪ ﻣﻦ
ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ ﺷﺪﻡ ﺩﺭ ﺗﻮ ﺍﺯ ﺁﻧﻢ ﻫﻤﻪ ﺗﻮ
ﺑﺎﺯﺁ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﯿﺎﺯﻡ ﺑﯿﻨﯽ
ﺑﯿﺪﺍﺭﯼ ﺷﺒﻬﺎﯼ ﺩﺭﺍﺯﻡ ﺑﯿﻨﯽ
ﻧﯽ ﻧﯽ ﻏﻠﻄﻢ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻕ ﺗﻮ ﻣﺮﺍ
ﮐﯽ ﺯﻧﺪﻩ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻡ ﺑﯿﻨﯽ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺩﻟﻢ ﺩﺭ ﻏﻢ ﺗﻮ ﺯﺍﺭﺗﺮﺍﺳﺖ
ﻭﺯ ﻣﻦ ﺩﻝ ﺑﯽ ﺭﺣﻢ ﺗﻮ ﺑﯽ ﺯﺍﺭﺗﺮﺍﺳﺖ
ﺑﮕﺬﺍﺷﺘﯿﻢ ، ﻏﻢ ﺗﻮ ﻧﮕﺬﺍﺷﺖ ﻣﺮﺍ
ﺣﻘﺎ ﮐﻪ ﻏﻤﺖ ﺍﺯ ﺗﻮ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﻣﻦ ﺩﺭﻭﺻﻞ ﺑﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﻝ ﺭﺍﺑﻪ ﻋﻄﺎ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺯﯾﻦ ﭘﺲ ﻣﻦ ﻭ ﺩﻝ ﺷﮑﺴﺘﮕﯽ ﺑﺮﺩﺭﺍﻭ
ﭼﻮﻥ ﺩﻭﺳﺖ ، ﺩﻝ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﺩﻭﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻤﮑﻦ ﺁﻥ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺩﺍﺩﻡ ﺩﻝ
ﺁﻥ ﺑﻪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﻮﺩﺍﯼ ﺗﻮﺑﺴﭙﺎﺭﻡ ﺩﻝ
ﮔﺮ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻏﻢ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﻧﺴﭙﺎﺭﻡ ﺩﻝ
ﺩﻝ ﺭﺍ ﭼﻪ ﮐﻨﻢ ﺑﻬﺮ ﭼﯽ ﻣﯽ ﺩﺍﺭﻡ ﺩﻝ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﻫﺮﺣﯿﻠﻪ ﮐﻪ ﮐﺮﺩﻡ ﻫﯿﭻ ﺍﺳﺖ
ﻫﺮﺧﻮﻥ ﺟﮕﺮﮐﻪ ﺑﯽ ﺗﻮﺧﻮﺭﺩﻡ ﻫﯿﭻ ﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﺗﻮ ﻫﯿﭻ ﺭﻭﯼ ﺩﺭﻣﺎﻧﻢ ﻧﯿﺴﺖ
ﺩﺭﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﮐﻨﺪ ﻣﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﺭﺩﻡ ﻫﯿﭻ ﺍﺳﺖ
ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻡ ﻭﺩﻭﺵ ﺁﻥ ﺑﺖ ﺑﻨﺪﻩ ﻧﻮﺍﺯ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﻫﻤﻪ ﻻﺑﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻭﯼ ﻫﻤﻪ ﻧﺎﺯ
ﺷﺐ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺣﺪﯾﺚ ﻣﺎ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻧﺮﺳﯿﺪ
ﺷﺐ ﺭﺍ ﭼﻪ ﮔﻨﻪ ﺣﺪﯾﺚ ﻣﺎ ﺑﻮﺩ ﺩﺭﺍﺯ
ﺩﻝ ﺗﻨﮕﻢ ﻭ ﺩﯾﺪﺍﺭ ﺗﻮ ﺩﺭﻣﺎﻧﻢ ﺍﺳﺖ
ﺑﯽ ﺭﻧﮓ ﺭﺧﺖ ﺯﻣﺎﻧﻪ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮ ﻫﯿﭻ ﺩﻟﯽ ﻣﺒﺎﺩ ﻭ ﺑﺮ ﻫﯿﭻ ﺗﻨﯽ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﺰ ﻏﻢ ﻫﺠﺮﺍﻥ ﺗﻮ ﺑﺮ ﺟﺎﻥ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ
ﺍﯼ ﻧﻮﺭ ﺩﻝ ﻭ ﺩﯾﺪﻩ ﻭ ﺟﺎﻧﻢ ﭼﻮﻧﯽ
ﻭﯼ ﺁﺭﺯﻭﯼ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺟﻬﺎﻧﻢ ﭼﻮﻧﯽ
ﻣﻦ ﺑﯽ ﻟﺐ ﻟﻌﻞ ﺗﻮ ﭼﻨﺎﻧﻢ ﮐﻪ ﻣﭙﺮﺱ
ﺗﻮ ﺑﯽ ﺭﺥ ﺯﺭﺩ ﻣﻦ ﻧﺪﺍﻧﻢ ﭼﻮﻧﯽ
ﺍﻓﻐﺎﻥ ﮐﺮﺩﻡ ﺑﺮﺁﻥ ﻓﻐﺎﻧﻢ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ
ﺧﺎﻣﺶ ﮐﺮﺩﻡ ﭼﻮﻥ ﺧﺎﻣﺸﺎﻧﻢ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﮐﺮﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﻭﻥ ﮐﺮﺩ ﻣﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻢ ﺑﻪ ﻣﯿﺎﻧﯽ ، ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻧﻢ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ
ﻣﻦ ﺩﺭﺩ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺯﺩﺳﺖ ﺁﺳﺎﻥ ﻧﺪﻫﻢ
ﺩﻝ ﺑﺮﻧﮑﻨﻢ ﺯﺩﻭﺳﺖ ﺗﺎ ﺟﺎﻥ ﻧﺪﻫﻢ
ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﻪ ﯾﺎﺩﮔﺎﺭ ﺩﺭﺩﯼ ﺩﺍﺭﻡ
ﮐﻪ ﺁﻥ ﺩﺭﺩ ﺑﻪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﻧﺪﻫﻢ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺗﻮﺍﻡ ﻧﺼﯿﺤﺖ ﻭ ﭘﻨﺪ ﭼﻪ ﺳﻮﺩ
ﺯﻫﺮﺁﺏ ﭼﺸﯿﺪﻩ ﺍﻡ ﻣﺮﺍ ﻗﻨﺪ ﭼﻪ ﺳﻮﺩ
ﮔﻮﯾﻨﺪ ﻣﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﻨﺪ ﺑﺮ ﭘﺎﺵ ﻧﻬﯿﺪ
ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺩﻝ ﺍﺳﺖ ﭘﺎﯼ ﺑﺮ ﺑﻨﺪ ﭼﻪ ﺳﻮﺩ
ﻣﻦ ﺫﺭﻩ ﻭﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﻟﻘﺎﯾﯽ ﺗﻮ ﻣﺮﺍ
ﺑﯿﻤﺎﺭ ﻏﻤﻢ ﻋﯿﻦ ﺩﻭﺍﯾﯽ ﺗﻮ ﻣﺮﺍ
ﺑﯽ ﺑﺎﻝ ﻭ ﭘﺮ ﺍﻧﺪﺭ ﭘﯽ ﺗﻮ ﻣﯽ ﭘﺮﻡ
ﻣﻦ ﮐﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ ﭼﻮ ﮐﻬﺮﺑﺎﯾﯽ ﺗﻮ ﻣﺮﺍ
ﻏﻢ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﻭ ﮔﺰﯾﺪﻩ ﻣﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺮﺩ
ﻭﺯ ﭼﺎﻩ ﻃﻤﻊ ﺑﺮﯾﺪﻩ ﻣﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺮﺩ
ﺧﻮﻥ ﺩﻝ ﻣﻦ ﺭﯾﺨﺘﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﯾﺎﺭ
ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺩﯾﺪﻩ ﻣﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺮﺩ
ﺁﺑﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﯾﺪﻩ ﭼﻮ ﺧﻮﻥ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﺩ
ﺧﻮﻥ ﺍﺳﺖ ﺑﯿﺎ ﺑﺒﯿﻦ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﺩ
ﭘﯿﺪﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﻥ ﻣﻦ ﭼﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﮐﻨﺪ
ﺩﻝ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﺩﯾﺪﻩ ﺑﺮﻭﻥ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﺩ
ﻋﺎﺷﻖ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻝ ﻣﺴﺖ ﻭ ﺭﺳﻮﺍ ﺑﺎﺩﺍ
ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﻭ ﺷﻮﺭﯾﺪﻩ ﻭ ﺷﯿﺪﺍ ﺑﺎﺩﺍ
ﺑﺎ ﻫﻮﺷﯿﺎﺭﯼ ﻏﺼﻪ ﻫﺮ ﭼﯿﺰ ﺧﻮﺭﯾﻢ
ﭼﻮﻥ ﻣﺴﺖ ﺷﺪﯾﻢ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺩﺍ ﺑﺎﺩﺍ
ﺩﻝ ﺩﺭ ﻏﻢ ﻋﺸﻖ ﻣﺒﺘﻼ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ
ﺟﺎﻥ ﺭﺍ ﺳﭙﺮ ﺗﯿﺮ ﺑﻼ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ
ﻋﻤﺮﯼ ﮐﻪ ﻧﻪ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﺑﮕﺬﺍﺷﺘﻪ ﺍﻡ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻪ ﺧﻮﻥ ﺩﻝ ﻗﻀﺎ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ
ﺍﺯ ﺑﺲ ﮐﻪ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩ ﻏﻤﺖ ﺁﻩ ﺍﺯ ﻣﻦ
ﺗﺮﺳﻢ ﮐﻪ ﺷﻮﺩ ﺑﻪ ﮐﺎﻡ ﺑﺪﺧﻮﺍﻩ ﺍﺯ ﻣﻦ
ﺩﺭﺩﺍ ﮐﻪ ﺯﻫﺠﺮﺍﻥ ﺗﻮ ﺍﯼ ﺟﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﻥ ﺷﺪ ﺩﻟﻢ ﻭ ﺩﻟﺖ ﻧﻪ ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﻣﻦ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻏﻢ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﻣﺮﺍ ﮐﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩ
ﺑﯿﭽﺎﺭﻩ ﺩﻟﻢ ﺩﺭ ﻏﻢ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩ
ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺍﻧﺪﺭ ﻏﻢ ﻋﺸﻖ
ﺍﻣﺎ ﻧﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﺯﺍﺭ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩ
ﺳﻮﺩﺍﯼ ﺗﻮﺭﺍ ﺯﻣﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﺑﺲ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﺮﮔﻮﺵ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﻣﯽ ﺑﺲ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﮐﺸﺘﻦ ﻣﺎ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺯﻧﯽ ﺗﯿﻎ ﺟﻔﺎ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺳﺮ ﺗﺎﺯﯾﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﺑﺲ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺎ ﮐﺎﺭ ﻭ ﺩﮐﺎﻥ ﻭ ﭘﯿﺸﻪ ﺭﺍ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺍﯾﻢ
ﺷﻌﺮ ﻭ ﻏﺰﻝ ﻭ ﺩﻭﺑﯿﺘﯽ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺍﯾﻢ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺟﺎﻥ ﻭ ﺩﻝ ﻭﺩﯾﺪﻩ ﻣﺎﺳﺖ
ﺟﺎﻥ ﻭﺩﻝ ﻭﺩﯾﺪﻩ ﻫﺮ ﺳﻪ ﺭﺍ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺍﯾﻢ
ﺍﻧﺪﺭ ﺩﻝ ﺑﯽ ﻭﻓﺎ ﻏﻢ ﻭﻣﺎﺗﻢ ﺑﺎﺩ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻭﻓﺎ ﻧﯿﺴﺖ ﺯﻋﺎﻟﻢ ﮐﻢ ﺑﺎﺩ
ﺩﯾﺪﯼ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﻫﯿﭻ ﮐﺴﯽ ﯾﺎﺩ ﻧﮑﺮﺩ
ﺟﺰﻏﻢ ، ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﺁﻓﺮﯾﻦ ﺑﺮﻏﻢ ﺑﺎﺩ