ﺑﮕﺬﺍﺭ ﻣﻦ ﺑﺮﺍﯾﺖ ﭼﺎﯼ ﺑﺮﯾﺰﻡ

ﺑﮕﺬﺍﺭ ﻣﻦ ﺑﺮﺍﯾﺖ ﭼﺎﯼ ﺑﺮﯾﺰﻡ
ﺁﯾﺎ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ؟
ﺁﯾﺎ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﻫﺴﺘﻢ
ﺯﯾﺮﺍ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﯼ ...
ﻭ ﺣﻀﻮﺭﺕ ﻣﺎﯾﻪ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ ﺍﺳﺖ 
ﭼﻮﻥ ﺣﻀﻮﺭ ﺷﻌﺮ
ﭼﻮﻥ ﺣﻀﻮﺭ ﻗﺎﯾﻖ ﻫﺎ ﻭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺩﻭﺭ ...
 
ﺑﮕﺬﺍﺭ ﭘﺎﺭﻩ‌ﺍﯼ ﺍﺯ ﺳﺨﻦ ﺻﻨﺪﻟﯽ‌ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺁﻥ ﺩﻡ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺧﻮﺷﺎﻣﺪ ﻣﯽ‌ﮔﻮﯾﻨﺪ، ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﮐﻨﻢ ...
ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺫﻫﻦ ﻓﻨﺠﺎﻥ‌ﻫﺎ ﻣﯽ‌ﮔﺬﺭﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻟﺒﺎﻥ ﺗﻮﺍﻧﺪ ...
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮ ﻗﺎﺷﻖ‌ﻫﺎ ﻭ ﺷﮑﺮﺩﺍﻥ ﻣﯽ‌ﮔﺬﺭﺩ، ﺑﺎﺯﮔﻮ ﮐﻨﻢ ...
ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺗﻮ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺣﺮﻑ ﺗﺎﺯﻩ‌ﺍﯼ
ﺑﺮ ﺍﺑﺠﺪ ﺑﯿﻔﺰﺍﯾﻢ...
 
ﺧﻮﺷﺖ ﺁﻣﺪ ﺍﺯ ﭼﺎﯼ؟
ﮐﻤﯽ ﺷﯿﺮ ﻧﻤﯽ‌ﺧﻮﺍﻫﯽ؟
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺣﺒﻪ ﻗﻨﺪ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻣﯽ‌ﮐﻨﯽ؟


ﺍﻣﺎ ﻣﻦ
ﺭﺧﺴﺎﺭ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺑﯽ ﻫﯿﭻ ﻗﻨﺪﯼ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ ...
 
"ﻧﺰﺍﺭ ﻗﺒﺎﻧﯽ"