‏«ﺍﺯ ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺰﺭﮒ ﮐﺴﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ ... ‏»

‏«ﺍﺯ ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺰﺭﮒ ﮐﺴﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ ... ‏»
ﺍﯾﻦ ﺍﺑﺘﺪﺍﯼ ﻗﺼّﻪ ﯼ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﻮﺩ
ﻣﻦ ﮔﺮﯾﻪ ﺯﯾﺮِ ﺍﻣﻦِ ﭘﺘﻮ ﺑﻮﺩﻡ
ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﺟﻠﻮﯼ ﺩﺭ ﺑﻮﺩ
ﺑﺎﺑﺎ ﺑﻐﻞ ﮔﺮﻓﺖ ﻣﺮﺍ ﻣﺤﮑﻢ
ﺑﺎ ﺑﻮﺳﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻪ ﯼ ﺁﺧﺮ ﺑﻮﺩ
ﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﻔﻨﮓ ﭼﻮﺑﯽ ﻏﻤﮕﯿﻨﻢ
ﺷﻠّﯿﮏ ﻣﯽ ﺷﺪﻡ ﺑﻪ ﺩﺭ ﻭ ﺩﯾﻮﺍﺭ
ﺷﺐ ﺑﻮﺩ ﻭ ﮔﺮﯾﻪ ﯼ ﺧﻔﻪ ﯼ ﻣﺎﺩﺭ
ﺑﯿﺪﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﻣﺜﻞ ﺧﻮﺩﻡ ﺍﻧﮕﺎﺭ
ﻣﻦ ﺑﻪ ‏« ﻓﺮﻭﻍ ‏» ﻣﺴﺨﺮﻩ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ :
‏«ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎ !! ﺑﺴﭙﺎﺭ ... ‏»
ﺭﻓﺘﻢ ﺟﻠﻮﯼ ﺑﻐﺾ ﻋﺮﻭﺳﮏ ﻫﺎﻡ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﺯ ﺷﺎﯾﺪ
ﺭﻓﺘﻢ ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺮﯾﻪ ﯼ ﺍﻧﺒﺎﺭﯼ
ﺑﺎ ﺑﭽﻪ ﯼ ﻓﺮﺍﺭﯼ ِ ﺍﺯ ﺑﺎﯾﺪ
ﺭﻓﺘﻢ ﺟﻠﻮﯼ ﺣﻮﺽ ﺑﻪ ﻣﺎﻫﯽ ﻫﺎ
ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﻭﻗﺖ ﻧﻤﯽ ﺁﯾﺪ
ﺑﺎﺑﺎ ﮐﻪ ﺁﺏ ﺩﺍﺩ ﻧﻤﯽ ﺁﻣﺪ
ﺍﺯ ﻻﯼ ﺩﺭﺱ ﻫﺎﯼ ﺩﺑﺴﺘﺎﻧﯽ
ﺑﺎﺑﺎ ﮐﻪ ﺩﺍﺱ ﺩﺍﺷﺖ ﻧﻤﯽ ﺁﻣﺪ
ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﺑﯿﻦ ﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﺯﻧﺪﺍﻧﯽ
ﺑﺎﺑﺎ ﮐﻪ ﻧﺎﻥ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻧﻤﯽ ﺁﻣﺪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺮﻫﺎﯼ ﺧﺴﺘﻪ ﯼ ﭘﺎﯾﺎﻧﯽ
ﻣﺎﺩﺭ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﻭﺳﻂ ﮔﺮﯾﻪ
ﺑﺎ ﺧﺴﺘﮕﯽ ﻟﺒﺎﺱ ﻣﺮﺍ ﺗﻦ ﮐﺮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺷﻌﺮ ﺁﺧﺮ ﺑﺎﺑﺎ ﺭﺍ
ﻭ ﺷﺎﻧﻪ ﺍﺵ ﮐﻪ ﺗﯿﺮ ﮐﺸﯿﺪ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ
ﺷﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﺟﺰ ‏« ﻓﺮﻭﻍ‏» ﮐﺴﯽ ﺩﯾﮕﺮ
ﺍﯾﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻧﻤﯽ ﺁﻭﺭﺩ !
ﺭﺍﻫﯽ ﺷﺪﯾﻢ ﺗﻮﯼ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﻫﺎ
ﺑﺎ ﺳﺎﮎ ﻫﺎﯼ ﺧﺎﻟﯽ ِ ﺍﺯ ﺍﻣّﯿﺪ
ﺭﺍﻫﯽ ﺷﺪﯾﻢ ﺩﺭ ﺍﺗﻮﺑﻮﺳﯽ ﭘﯿﺮ
ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ﻫﺎﯼ ﺑﯽ ﮐﺴﯽ ﻭ ﺗﺮﺩﯾﺪ
ﺍﯾﻦ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻭ ﺁﺧﺮ ﻫﺮ ﻗﺼّﻪ ﺳﺖ :
‏«ﺍﺯ ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺰﺭﮒ ﮐﺴﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ ... ‏»
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺳﯿﺪ ﻣﻬﺪﯼ ﻣﻮﺳﻮﯼ