هنر نقاشی

هنر نقاشی
" تابلوی پاپ اینوسنت دهم" شاهکار فرانسیس بیکن؛

حقیقتا نمی دانم هنرمند چه رسالتی بر گردن دارد، او آمده است تا دنیای دهشت را رنگ دیگری بپاشد، یا صرفا روایتگری ست که از حقایق جهان پرده بر می دارد، او آمده است تا پرده ها کنار زند یا خود پرده ای بر دردهای انسانی در دنیای مدرن باشد...
آیا هنر همان شقاوتیست که هر روزه از عمق جان آن را لمس می کنیم یا همان زیبایی که ما را در اندک مجالی از دنیای دهشت فرو می رهاند و در عمق خروشان خودش غرق می کند...
اما در این میان بیکن، نقاشیست که قلم را بر خون می زند و چهره ای از خشونت و تنهایی بر بوم نقاشی می نگارد...در نقاشی های او فیگورهای انسانی بی نظم اند... پریشان اند... در حال عذابند... بدن ها از شکل افتاده اند... گویی آنها با خشونت در هم آمیخته اند... از نقاشی های بیکن صدای فریاد به گوش می رسد، او سوژه های خود را تا سر حد مرگ شکنجه می دهد...
بیکن کارش را با تضاد در می آمیزد، زمانی که بین زمینه و فیگور اختلاف ایجاد می کند و رنگ های متضادی در کنار یکدیگر می گذارد تا بیننده بیشتر در عمق فاجعه فرو رود... موضوعات انسانی او سراسر از محیط پیرامون شان که نوعی سن یا دکور سرد و ساکن است، جدا هستند... در نقاشی‌های او نوعی بیان بنیادی و استوار از عدم ارتباط انسانها با دنیایی که در آن به سر می‌برند وجود دارد...او از جدایی ها روایت می کند...از ترس و تنهایی... واقع‌گرایی بیکن در بیان این چنین احساس غربت و نا خشنودی, در میان معانی مناسبی که او در نقاشی می‌جست، ترکیب شده است....
می گویند بیکن افراد درمانده و زجر دیده را به تصویر میکشید... چهره های او از ریخت افتاده و در حال فریاد کشیدن هستند... بینندگانی میگفتند، بیکن انسان را مثل یک تکه گوشت خام به تصویر میکشد... با یک نگاه می توان به چنین برداشت اولیه ای از این نقاشی ها رسید... در نقاشی های بیکن انسان ها متزلزل و منزوی اند، اما از بد حادثه در ساختاری بسیار محکم و جام افتاده قرار گرفته اند... فیگورها چه نشسته و چه خوابیده روایتگر شخصیت هایی در خلاء و انزوا اند... خطوط و شکل ها لغزان اند اما آنچنان بین سطوح دیگر قرار گرفته اند که به گونه ای دیگر نمیتون آن ها را متصور بود... یکی از دلایل آن شاید مرکز گرایی بیکن است... او بیشتر فیگورها (نه همه) را در مرکز کادر ترسیم می کند... و اطراف آن ها نیز فضایی خلوت به وجود می آورد. و نیز میله ها یا سطوح و خط هایی در پیرامون یا پشت سر فیگورها قرار گرفته که او را محصور کرده اند. بهترین نمونه ها آن ها پاپ ها هستند...
تمام اینها را می توان در نقاشی "پاپ اینوسنت دهم" به یکباره مشاهده کرد... بیکن این بار پاپ را بر صندلی شکنجه خود نشانده است... گویی بیکن تلاش کرده تا به هنرمندانه ترین شکل ممکن همه قساوت ها و سنگدلی های یک فیگور را به یکباره بر بوم نقاشی نگارگری کند...در این نقاشی بیکن، پاپ بر حصاری بس سهمگین گرفتار است... ژیل دلوز می گوید این حصارها برای منزوی کردن فیگور به کار  می روند و دیگر علت وجودی آن ها برای استحکام بخشیدن به فضای نقاشی است: ” او سه عنصر بنیادین در نقاشی هایش را از هم تفکیک می کند. که عبارتند از ساختار مادی، محوطه ی دورگیری شده مدور و تصویر برآمده...همگی این مولفه ها در نقاشی پاپ دیده می شود... اگر در قالب اصطلاحات مجسمه سازی بیاندیشیم، این سه عنصر را چنینی باید نامید: آرماتور، پایه که شاید متحرک باشد و فیگور که همراه پایه در راستای آرماتور حرکت می کند...
در پس زمینه نقاشی، ضربه هایی عمودی و هیجان آور قرار گرفته اند که بیننده از تماشای چنین صحنه ای به واهمه می افتد...بیکن این بار نه پاپ بلکه کل دین را بر اریکه شکنجه نشانده است، در نقاشی او پاپ نمادی از یک تاریخ است، پاپ تقاص یک عمر استثمار کلیسای کاتولیک را پس می دهد... شاید بیکن این بار خود پاپ را تفتیش عقاید می کند... او پاپ را بوم نقاشی خود حبس کرده... پاپ فریاد می زند، مشت هایش را به طرز رقت باری گره کرده است... اما بیکن حاضر نیست با قلمش او را از حصارها برهاند...
این تابلو به زیباترین شکل ممکن انزجار و بیزاری را به نمایش گذاشته است، بیکن در حال انتقام گیری است، او فاجعه ای را در تاریخ دیده و حالا پاپ را بر صندلی خود نشانده تا پاسخگوی تمام آن فجایع باشد... در این اثر او پاپ را در دنیایی از ترس و وحشت، حزن و ماتم رها کرده تا او را تمام عیار شکنجه دهد... بیکن با استفاده از رنگ های زرد، بنفش، سیاه و سفید، جهانی متفاوت را رغم زده، دنیای که پاپ در آن بر تخت جراحی اش دراز کشده و بیکن با تیغ بران خود قصد سلاخی تاریخ کلیسا را دارد... حال بگذارید پاپ هر چه می خواهد فریاد بزند، بیکن تصمیمش را گرفته، او امروز جلاد کلیسا شده است...