ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﯼ ﺩﺭ ﻣﺤﺮﻡ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺁﺋﯿﻦ ﻫﺎﯼ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﺷﺎﻫﺎﻥ ﻗﺎﺟﺎﺭ
ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﯼ ﺩﺭ ﻣﺤﺮﻡ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺁﺋﯿﻦ ﻫﺎﯼ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﺷﺎﻫﺎﻥ ﻗﺎﺟﺎﺭ
ﺑﻪ ﺷﻤﺎﺭ ﻣﯽ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﭘﺎﯾﺒﻨﺪﯼ
ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺷﺮﻉ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﺗﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﺍﻫﻞ ﺑﯿﺖ ( ﻉ ) ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ .
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻗﺎﺟﺎﺭ ﺑﺎ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﺎﻩ ﻣﺤﺮﻡ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﻫﺎ ﻭ ﮐﻮﭼﻪ ﻭ ﺷﻬﺮ
ﺑﻪ ﭘﺮﭼﻢ ﻫﺎﯼ ﺳﯿﺎﻩ ﻣﺰﯾﻦ ﻣﯽ ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺑﻪ
ﺩﻭﯾﺴﺖ ﻫﯿﺎﺕ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﯼ ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ؛ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﯿﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺎﻥ ﻧﯿﺰ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻣﯽ ﮐﻪ ﺭﺳﻮﻡ ﻭ ﺁﺩﺍﺏ ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﯼ ﻣﺤﺮﻡ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﯽ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺳﻮﮔﻮﺍﺭﯼ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ .
ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺷﺎﻩ ﻗﺎﺟﺎﺭ ﮐﻪ ﺳﺨﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﯿﻔﺘﻪ ﻣﻌﺼﻮﻣﯿﻦ ﻭ
ﺑﻮﯾﮋﻩ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﯿﻦ ( ﻉ ) ﻧﺸﺎﻥ ﻣﯽ ﺩﺍﺩ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﺩﯾﮕﺮ ﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻗﺎﺟﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺎﯾﺒﻨﺪ ﺑﻪ ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﯼ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺴﺖ . ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺳﺎﺧﺖ ﺗﮑﯿﻪ ﺩﻭﻟﺖ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽ
ﺷﻮﺩ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ “ ﺭﻭﯾﺎﻝ ﺍﻟﺒﺮﺕ ﻫﺎﻝ ” ﺩﺭ ﻟﻨﺪﻥ ﻃﺮﺍﺣﯽ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻫﺮ ﺷﺐ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺭﻭﺿﻪ ﺧﻮﺍﻧﯽ ﻭ ﺳﻮﮔﻮﺍﺭﯼ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﻣﯽ
ﮐﺮﺩ . ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﯿﺎﻥ ﻣﻮﺭﺧﺎﻥ ﻋﻼﻗﻪ ﺯﯾﺎﺩ ﺷﺎﻩ ﺑﻪ ﺍﺟﺮﺍﯼ ﻧﻤﺎﯾﺶ
ﺗﻌﺰﯾﻪ ﺭﺍ ﺩﻟﯿﻠﯽ ﺑﺮ ﺑﻨﺎﯼ ﺗﮑﯿﻪ ﺩﻭﻟﺖ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺍﻭ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻨﺪ .
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻭﯾﮋﻩ ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﯼ ﺩﺭ ﺗﮑﯿﻪ ﺩﻭﻟﺖ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﺍﻭﻝ
ﻣﺤﺮﻡ ﻭ ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﻩﻫﺎ ﺭﻭﺿﻪﺧﻮﺍﻥ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﮔﺮﻡ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺠﻠﺲ
ﯾﮑﯽ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺑﻪ ﻣﻨﺒﺮ ﻣﯽﺭﻓﺘﻨﺪ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﯽ ﺷﺪ ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺷﻌﺎﺭﯼ ﺩﺭ ﺭﺛﺎﯼ ﺳﯿﺪﺍﻟﺸﻬﺪﺍ ( ﻉ) ﺑﺎ ﺻﺪﺍﯾﯽ ﺧﻮﺵ ﻗﺮﺍﺋﺖ ﻣﯽ
ﮐﺮﺩﻧﺪ؛ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺷﺎﻩ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺗﻌﺰﯾﻪ ﺧﻮﺍﻧﯽ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﯽ ﺷﺪ ﻭ ﺗﻌﺰﯾﻪ ﺧﻮﺍﻥ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺳﮑﻮﯼ ﻣﺮﮐﺰﯼ ﺗﮑﯿﻪ ﺑﻪ ﻧﻘﻞ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﯼ ﻣﺼﯿﺒﺖ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ ﻣﯽﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ .
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺭﺳﻤﯽ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺷﺎﻩ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﺁﺋﯿﻦ
ﻫﺎ ﻭ ﺳﻨﺖ ﻫﺎﯼ ﻭﯾﮋﻩ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻧﯿﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﭘﺎﯾﺒﻨﺪ
ﺑﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﺬﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺯ ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ . ﻧﻘﻞ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺎﯾﯽ ﺍﻃﻌﺎﻡ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺭﯾﺨﺘﻦ
ﻣﺸﺘﯽ ﺑﺮﻧﺞ ﺩﺭ ﭘﻠﻮﯼ ﻧﺬﺭﯼ ﯾﺎ ﺗﮑﻪ ﮔﻮﺷﺘﯽ ﺩﺭ ﺧﻮﺭﺵ، ﺩﺭ ﻧﺬﺭ
ﺷﺮﯾﮏ ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ . ﺣﺘﯽ ﭘﺨﺶ ﻟﺒﺎﺱ ﺳﯿﺎﻩ ﺑﯿﻦ ﻓﻘﺮﺍﯾﯽ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺎﯾﯽ ﺗﻬﯿﻪ ﻟﺒﺎﺱ ﻋﺰﺍ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻧﯿﺰ ﯾﮑﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﺬﺭﻫﺎﯼ ﺭﺍﯾﺞ
ﺩﺭ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﻗﺪﯾﻢ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﯿﻦ ﻓﻘﺮﺍ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﻣﯽﺷﺪ .
ﺍﺯ ﺭﺳﻮﻡ ﺩﯾﮕﺮ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻗﻤﻪ ﺯﻧﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﺍﻥ ﮐﻔﻦ ﭘﻮﺵ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﻪ ﺟﺎﺕ ﭼﻨﺪ
ﻧﻔﺮﻩ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﻪ ﻗﻤﻪ ﺯﻧﯽ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ؛ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﯿﺎﻥ ﺭﺳﻮﻣﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﺧﻢ ﺯﻧﯽ، ﺳﻨﮓ ﺯﻧﯽ ﻗﻔﻞ ﺁﺟﯿﻦ ﻭ ﺷﻤﻊ ﺁﺟﯿﻦ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺪﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻨﺴﻮﺥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﻗﻔﻞ ﺁﺟﯿﻦ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺪﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﻮﺭﺍﺥ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻗﻔﻞ ﻣﯽ ﺯﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﯽ
ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺩﺭﺩﻧﺎﮎ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﮔﺎﻩ ﺑﻪ ﻋﻔﻮﻧﺖ ﻭ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﻓﺮﺩ ﻣﻨﺠﺮ ﻣﯽ
ﺷﺪ .
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻋﮑﺎﺳﺎﻥ ﺩﺭﺑﺎﺭ ﻭ ﻏﯿﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭ ﻧﯿﺰ ﺑﯽ ﮐﺎﺭ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﯼ ﻭ ﺁﺋﯿﻦ ﻫﺎﯼ ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﯼ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺛﺒﺖ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﻣﯽ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪ . ﻋﮑﺲ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺴﻦ ﻣﯿﺮﺯ،
ﺁﻧﺘﻮﺍﻥ ﺳﻮﺭﯾﻮﮔﯿﻦ، ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ ﻗﺎﺟﺎﺭ ﻭ ﺗﻨﯽ ﭼﻨﺪ ﺍﺯ ﺩﯾﮕﺮ ﻋﮑﺎﺳﺎﻥ
ﻗﺎﺟﺎﺭ ﺍﺯ ﺁﺋﯿﻦ ﻫﺎ ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﯼ ﻋﺼﺮ ﻗﺎﺟﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﯼ ﺩﺭ ﯾﮑﺼﺪ ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻪ ﺷﻤﺎﺭ ﻣﯽ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﭘﺎﯾﺒﻨﺪﯼ
ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺷﺮﻉ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﺗﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﺍﻫﻞ ﺑﯿﺖ ( ﻉ ) ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ .
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻗﺎﺟﺎﺭ ﺑﺎ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﺎﻩ ﻣﺤﺮﻡ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﻫﺎ ﻭ ﮐﻮﭼﻪ ﻭ ﺷﻬﺮ
ﺑﻪ ﭘﺮﭼﻢ ﻫﺎﯼ ﺳﯿﺎﻩ ﻣﺰﯾﻦ ﻣﯽ ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺑﻪ
ﺩﻭﯾﺴﺖ ﻫﯿﺎﺕ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﯼ ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ؛ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﯿﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺎﻥ ﻧﯿﺰ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻣﯽ ﮐﻪ ﺭﺳﻮﻡ ﻭ ﺁﺩﺍﺏ ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﯼ ﻣﺤﺮﻡ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﯽ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺳﻮﮔﻮﺍﺭﯼ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ .
ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺷﺎﻩ ﻗﺎﺟﺎﺭ ﮐﻪ ﺳﺨﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﯿﻔﺘﻪ ﻣﻌﺼﻮﻣﯿﻦ ﻭ
ﺑﻮﯾﮋﻩ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﯿﻦ ( ﻉ ) ﻧﺸﺎﻥ ﻣﯽ ﺩﺍﺩ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﺩﯾﮕﺮ ﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻗﺎﺟﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺎﯾﺒﻨﺪ ﺑﻪ ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﯼ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺴﺖ . ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺳﺎﺧﺖ ﺗﮑﯿﻪ ﺩﻭﻟﺖ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽ
ﺷﻮﺩ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ “ ﺭﻭﯾﺎﻝ ﺍﻟﺒﺮﺕ ﻫﺎﻝ ” ﺩﺭ ﻟﻨﺪﻥ ﻃﺮﺍﺣﯽ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻫﺮ ﺷﺐ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺭﻭﺿﻪ ﺧﻮﺍﻧﯽ ﻭ ﺳﻮﮔﻮﺍﺭﯼ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﻣﯽ
ﮐﺮﺩ . ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﯿﺎﻥ ﻣﻮﺭﺧﺎﻥ ﻋﻼﻗﻪ ﺯﯾﺎﺩ ﺷﺎﻩ ﺑﻪ ﺍﺟﺮﺍﯼ ﻧﻤﺎﯾﺶ
ﺗﻌﺰﯾﻪ ﺭﺍ ﺩﻟﯿﻠﯽ ﺑﺮ ﺑﻨﺎﯼ ﺗﮑﯿﻪ ﺩﻭﻟﺖ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺍﻭ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻨﺪ .
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻭﯾﮋﻩ ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﯼ ﺩﺭ ﺗﮑﯿﻪ ﺩﻭﻟﺖ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﺍﻭﻝ
ﻣﺤﺮﻡ ﻭ ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﻩﻫﺎ ﺭﻭﺿﻪﺧﻮﺍﻥ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﮔﺮﻡ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺠﻠﺲ
ﯾﮑﯽ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺑﻪ ﻣﻨﺒﺮ ﻣﯽﺭﻓﺘﻨﺪ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﯽ ﺷﺪ ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺷﻌﺎﺭﯼ ﺩﺭ ﺭﺛﺎﯼ ﺳﯿﺪﺍﻟﺸﻬﺪﺍ ( ﻉ) ﺑﺎ ﺻﺪﺍﯾﯽ ﺧﻮﺵ ﻗﺮﺍﺋﺖ ﻣﯽ
ﮐﺮﺩﻧﺪ؛ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺷﺎﻩ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺗﻌﺰﯾﻪ ﺧﻮﺍﻧﯽ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﯽ ﺷﺪ ﻭ ﺗﻌﺰﯾﻪ ﺧﻮﺍﻥ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺳﮑﻮﯼ ﻣﺮﮐﺰﯼ ﺗﮑﯿﻪ ﺑﻪ ﻧﻘﻞ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﯼ ﻣﺼﯿﺒﺖ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ ﻣﯽﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ .
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺭﺳﻤﯽ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺷﺎﻩ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﺁﺋﯿﻦ
ﻫﺎ ﻭ ﺳﻨﺖ ﻫﺎﯼ ﻭﯾﮋﻩ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻧﯿﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﭘﺎﯾﺒﻨﺪ
ﺑﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﺬﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺯ ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ . ﻧﻘﻞ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺎﯾﯽ ﺍﻃﻌﺎﻡ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺭﯾﺨﺘﻦ
ﻣﺸﺘﯽ ﺑﺮﻧﺞ ﺩﺭ ﭘﻠﻮﯼ ﻧﺬﺭﯼ ﯾﺎ ﺗﮑﻪ ﮔﻮﺷﺘﯽ ﺩﺭ ﺧﻮﺭﺵ، ﺩﺭ ﻧﺬﺭ
ﺷﺮﯾﮏ ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ . ﺣﺘﯽ ﭘﺨﺶ ﻟﺒﺎﺱ ﺳﯿﺎﻩ ﺑﯿﻦ ﻓﻘﺮﺍﯾﯽ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺎﯾﯽ ﺗﻬﯿﻪ ﻟﺒﺎﺱ ﻋﺰﺍ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻧﯿﺰ ﯾﮑﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﺬﺭﻫﺎﯼ ﺭﺍﯾﺞ
ﺩﺭ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﻗﺪﯾﻢ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﯿﻦ ﻓﻘﺮﺍ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﻣﯽﺷﺪ .
ﺍﺯ ﺭﺳﻮﻡ ﺩﯾﮕﺮ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻗﻤﻪ ﺯﻧﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﺍﻥ ﮐﻔﻦ ﭘﻮﺵ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﻪ ﺟﺎﺕ ﭼﻨﺪ
ﻧﻔﺮﻩ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﻪ ﻗﻤﻪ ﺯﻧﯽ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ؛ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﯿﺎﻥ ﺭﺳﻮﻣﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﺧﻢ ﺯﻧﯽ، ﺳﻨﮓ ﺯﻧﯽ ﻗﻔﻞ ﺁﺟﯿﻦ ﻭ ﺷﻤﻊ ﺁﺟﯿﻦ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺪﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻨﺴﻮﺥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﻗﻔﻞ ﺁﺟﯿﻦ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺪﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﻮﺭﺍﺥ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻗﻔﻞ ﻣﯽ ﺯﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﯽ
ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺩﺭﺩﻧﺎﮎ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﮔﺎﻩ ﺑﻪ ﻋﻔﻮﻧﺖ ﻭ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﻓﺮﺩ ﻣﻨﺠﺮ ﻣﯽ
ﺷﺪ .
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻋﮑﺎﺳﺎﻥ ﺩﺭﺑﺎﺭ ﻭ ﻏﯿﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭ ﻧﯿﺰ ﺑﯽ ﮐﺎﺭ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﯼ ﻭ ﺁﺋﯿﻦ ﻫﺎﯼ ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﯼ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺛﺒﺖ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﻣﯽ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪ . ﻋﮑﺲ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺴﻦ ﻣﯿﺮﺯ،
ﺁﻧﺘﻮﺍﻥ ﺳﻮﺭﯾﻮﮔﯿﻦ، ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ ﻗﺎﺟﺎﺭ ﻭ ﺗﻨﯽ ﭼﻨﺪ ﺍﺯ ﺩﯾﮕﺮ ﻋﮑﺎﺳﺎﻥ
ﻗﺎﺟﺎﺭ ﺍﺯ ﺁﺋﯿﻦ ﻫﺎ ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﯼ ﻋﺼﺮ ﻗﺎﺟﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﯼ ﺩﺭ ﯾﮑﺼﺪ ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ
- ۲.۷k
- ۲۴ مهر ۱۳۹۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط