کتایون ریاحی
کتایون ریاحی
ﺣﮑﺎﯾﺖ ﺍﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺑﯿﺎﺑﺎﻧﯽ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ ﺣﯿﻦ ﺳﻔﺮ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺳﺮ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﮐﻮﭼﮑﯽ ﺑﺤﺚ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﮐﺎﺭ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﻣﯽﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﺸﻢ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﯽﺩﻫﺪ ﻭ ﺳﯿﻠﯽ ﻣﺤﮑﻤﯽ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻣﯽﺯﻧﺪ.
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﻭﻡ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﺿﺮﺑﻪ ﻭ ﺩﺭﺩ ﺳﯿﻠﯽ ﺷﻮﮐﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺰﻧﺪ ﺭﻭﯼ ﺷﻦﻫﺎﯼ ﺑﯿﺎﺑﺎﻥ ﻧﻮﺷﺖ: "ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﺯﻧﺪﮔﯿﻢ ﺳﯿﻠﯽ ﻣﺤﮑﻤﯽ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺗﻢ ﺯﺩ".
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﺭﻳﺎﭼﻪﺍﯼ ﺭﺳﯿﺪﻧﺪ. ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﺩﺭ ﺁﺏ ﮐﻤﯽ ﺷﻨﺎ ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺣﺮﺍﺭﺕ ﻭ ﮔﺮﻣﺎﯼ ﮐﻮﯾﺮ ﺧﻼﺹ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﻫﻢ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﭘﯿﺶ ﺁﻣﺪﻩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﻨﺪ. ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺷﻨﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺳﺘﯽ ﮐﻪ ﺳﯿﻠﯽ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺣﺲ ﮐﺮﺩ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎﺗﻼﻕ ﺷﺪﻩ ﻭ ﮔﻞ ﻭ ﻻﯼ ﻭﯼ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽﮐﺸﺪ. ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺩﺍﺩ ﻭ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺧﻼﺻﻪ ﺩﻭﺳﺘﺶ ﻭﯼ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺯﺣﻤﺖ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺨﻤﺼﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ.
ﻣﺮﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺣﺘﻤﯽ ﻧﺠﺎﺕ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺩﯾﺪ، ﻓﻮﺭﯼ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺷﺪ ﻭ ﺭﻭﯼ ﺳﻨﮓ ﮐﻨﺎﺭ ﺁﺏ ﺑﻪ ﺯﺣﻤﺖ ﺣﮏ ﮐﺮﺩ: "ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﺯﻧﺪﮔﯿﻢ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﯽ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ".
ﺩﻭﺳﺘﯽ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭﻗﺘﯽ ﺣﺮﺍﺭﺕ ﻭ ﺗﻼﺵ ﻭﯼ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺣﮏ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﯾﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﺩﯾﺪ ﺑﺎ ﺷﮕﻔﺘﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ:
"ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺳﯿﻠﯽ ﺯﺩﻡ ﺭﻭﯼ ﺷﻦ ﻧﻮﺷﺘﯽ ﻭ ﺣﺎﻝ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩﻡ ﺭﻭﯼ ﺳﻨﮓ ﺣﮏ ﻣﯽﮐﻨﯽ؟:
ﻣﺮﺩ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ: "ﻭﻗﺘﯽ ﺩﻭﺳﺘﯽ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺭ ﻣﯽﺩﻫﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﺷﻦ ﺑﻨﻮﯾﺲ ﺗﺎ ﺑﺎ ﻭﺯﺵ ﻧﺴﯿﻢ ﺑﺨﺸﺶ ﻭ ﻋﻔﻮ ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﻗﻠﺒﺖ ﭘﺎﮎ ﺷﻮﺩ؛ ﻭﻟﯽ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﺴﯽ ﺩﺭ ﺣﻖ ﺗﻮ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺑﯽ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ، ﺑﺎﯾﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻨﮓ ﺣﮏ ﮐﻨﯽ ﺗﺎ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻪ ﻣﺤﻮ ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺪﯾﻮﻥ ﻟﻄﻒ ﻭﯼ ﺑﺪﺍﻧﯽ".
ﯾﺎﺩ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ ﺁﺳﯿﺐﻫﺎ ﻭ ﺭﻧﺠﺶﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻦ ﺑﻨﻮﯾﺴﯿﻢ ﺗﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺧﻮﺑﯽ ﻭ ﻟﻄﻒ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻨﮓ ﺣﮏ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺎ ﻫﯿﭻ ﮔﺎﻩ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﺸﻮﺩ. ﻣﺎ ﺁﻣﺪﻩﺍﯾﻢ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮﺩﻥ ﻗﯿﻤﺖ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﻨﯿﻢ، ﻧﻪ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻗﯿﻤﺘﯽ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﯿﻢ.
ﺣﮑﺎﯾﺖ ﺍﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺑﯿﺎﺑﺎﻧﯽ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ ﺣﯿﻦ ﺳﻔﺮ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺳﺮ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﮐﻮﭼﮑﯽ ﺑﺤﺚ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﮐﺎﺭ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﻣﯽﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﺸﻢ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﯽﺩﻫﺪ ﻭ ﺳﯿﻠﯽ ﻣﺤﮑﻤﯽ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻣﯽﺯﻧﺪ.
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﻭﻡ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﺿﺮﺑﻪ ﻭ ﺩﺭﺩ ﺳﯿﻠﯽ ﺷﻮﮐﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺰﻧﺪ ﺭﻭﯼ ﺷﻦﻫﺎﯼ ﺑﯿﺎﺑﺎﻥ ﻧﻮﺷﺖ: "ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﺯﻧﺪﮔﯿﻢ ﺳﯿﻠﯽ ﻣﺤﮑﻤﯽ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺗﻢ ﺯﺩ".
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﺭﻳﺎﭼﻪﺍﯼ ﺭﺳﯿﺪﻧﺪ. ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﺩﺭ ﺁﺏ ﮐﻤﯽ ﺷﻨﺎ ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺣﺮﺍﺭﺕ ﻭ ﮔﺮﻣﺎﯼ ﮐﻮﯾﺮ ﺧﻼﺹ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﻫﻢ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﭘﯿﺶ ﺁﻣﺪﻩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﻨﺪ. ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺷﻨﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺳﺘﯽ ﮐﻪ ﺳﯿﻠﯽ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺣﺲ ﮐﺮﺩ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎﺗﻼﻕ ﺷﺪﻩ ﻭ ﮔﻞ ﻭ ﻻﯼ ﻭﯼ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽﮐﺸﺪ. ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺩﺍﺩ ﻭ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺧﻼﺻﻪ ﺩﻭﺳﺘﺶ ﻭﯼ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺯﺣﻤﺖ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺨﻤﺼﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ.
ﻣﺮﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺣﺘﻤﯽ ﻧﺠﺎﺕ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺩﯾﺪ، ﻓﻮﺭﯼ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺷﺪ ﻭ ﺭﻭﯼ ﺳﻨﮓ ﮐﻨﺎﺭ ﺁﺏ ﺑﻪ ﺯﺣﻤﺖ ﺣﮏ ﮐﺮﺩ: "ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﺯﻧﺪﮔﯿﻢ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﯽ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ".
ﺩﻭﺳﺘﯽ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭﻗﺘﯽ ﺣﺮﺍﺭﺕ ﻭ ﺗﻼﺵ ﻭﯼ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺣﮏ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﯾﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﺩﯾﺪ ﺑﺎ ﺷﮕﻔﺘﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ:
"ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺳﯿﻠﯽ ﺯﺩﻡ ﺭﻭﯼ ﺷﻦ ﻧﻮﺷﺘﯽ ﻭ ﺣﺎﻝ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩﻡ ﺭﻭﯼ ﺳﻨﮓ ﺣﮏ ﻣﯽﮐﻨﯽ؟:
ﻣﺮﺩ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ: "ﻭﻗﺘﯽ ﺩﻭﺳﺘﯽ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺭ ﻣﯽﺩﻫﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﺷﻦ ﺑﻨﻮﯾﺲ ﺗﺎ ﺑﺎ ﻭﺯﺵ ﻧﺴﯿﻢ ﺑﺨﺸﺶ ﻭ ﻋﻔﻮ ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﻗﻠﺒﺖ ﭘﺎﮎ ﺷﻮﺩ؛ ﻭﻟﯽ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﺴﯽ ﺩﺭ ﺣﻖ ﺗﻮ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺑﯽ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ، ﺑﺎﯾﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻨﮓ ﺣﮏ ﮐﻨﯽ ﺗﺎ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻪ ﻣﺤﻮ ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺪﯾﻮﻥ ﻟﻄﻒ ﻭﯼ ﺑﺪﺍﻧﯽ".
ﯾﺎﺩ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ ﺁﺳﯿﺐﻫﺎ ﻭ ﺭﻧﺠﺶﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻦ ﺑﻨﻮﯾﺴﯿﻢ ﺗﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺧﻮﺑﯽ ﻭ ﻟﻄﻒ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻨﮓ ﺣﮏ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺎ ﻫﯿﭻ ﮔﺎﻩ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﺸﻮﺩ. ﻣﺎ ﺁﻣﺪﻩﺍﯾﻢ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮﺩﻥ ﻗﯿﻤﺖ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﻨﯿﻢ، ﻧﻪ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻗﯿﻤﺘﯽ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﯿﻢ.
- ۱.۰k
- ۲۴ خرداد ۱۳۹۳
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط