ﭼﻮن ﻋﻬﺪﻩ ﻧﻤﯽﺷﻮد ﮐﺴﯽ ﻓﺮدا را ﺣﺎﻟﯽ ﺧﻮش ﮐﻦ ﺗﻮ اﯾﻦ دل ﺷﯿﺪا را

ﭼﻮن ﻋﻬﺪﻩ ﻧﻤﯽﺷﻮد ﮐﺴﯽ ﻓﺮدا را ﺣﺎﻟﯽ ﺧﻮش ﮐﻦ ﺗﻮ اﯾﻦ دل ﺷﯿﺪا را ﻣﯽ ﻧﻮش ﺑﻪ ﻧﻮر ﻣﺎﻩ ای ﻣﺎﻩ ﮐﻪ ﻣﺎﻩ ﻣﯽ ﻧﻮش ﺑﻪ ﻧﻮر ﻣﺎﻩ ای ﻣﺎﻩ ﮐﻪ ﻣﺎﻩ ﺑﺴﯿﺎر ﺑﺘﺎﺑﺪ و ﺑﺴﯿﺎر ﺑﺘﺎﺑﺪ و ﻧﯿﺎﺑﺪ ﻣﺎ را ﺑﺴﯿﺎر ﺑﺘﺎﺑﺪ و ﻧﯿﺎﺑﺪ ﻣﺎ را ﻣﻦ ﻫﯿﭻ ﻧﺪاﻧﻢ ﮐﻪ ﻣﺮا آﻧﮑﻪ ﺳﺮﺷﺖ از اﻫﻞ ﺑﻬﺸﺖ ﮐﺮد ﯾﺎ دوزخ زﺷﺖ ﺟﺎﻣﯽ و ﺑﺘﯽ و ﺑﺮﺑﻄﯽ ﺑﺮ ﻟﺐ ﮐﺸﺖ اﯾﻦ ﻫﺮ ﺳﻪ ﻣﺮا ﻧﻘﺪ و ﺗﺮا ﻧﺴﯿﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﺟﺎﻣﯽ و ﺑﺘﯽ و ﺑﺮﺑﻄﯽ ﺑﺮ ﻟﺐ ﮐﺸﺖ اﯾﻦ ﻫﺮ ﺳﻪ ﻣﺮا ﻧﻘﺪ و ﺗﺮا ﻧﺴﯿﻪ ﺑﻬﺸﺖ اﺑﺮ آﻣﺪ و ﺑﺎز ﺑﺮ ﺳﺮ ﺳﺒﺰﻩ ﮔﺮﯾﺴﺖ ﺑﯽ ﺑﺎدﻩ ارﻏﻮان ﻧﻤﯿﺒﺎﯾﺪ زﯾﺴﺖ اﯾﻦ ﺳﺒﺰﻩ ﮐﻪ اﻣﺮوز ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﻪ ﻣﺎﺳﺖ ﺗﺎ ﺳﺒﺰﻩ ﺧﺎک ﻣﺎ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﻪ ﮐﯿﺴﺖ