🌹خلاصه زندگینامه امام حسن مجتبی(ع) _ بخش اول...🌹
🌹خلاصه زندگینامه امام حسن مجتبی(ع) _ بخش اول...🌹
امام حسن مجتبی علیه السلام نخستین میوه پیوند فرخنده حضرت علی علیه السلام با دختر پیامبر صلی الله علیه و آله در نیمه ماه مبارک رمضان و به قول مشهور در سال سوم هجرت در شهرمدینه دیده به جهان گشود.
شناسنامه امام حسن مجتبی علیه السلام
مقام : امام دوم
نام : حسن علیه السلام / لقب معروف : مجتبی / کنیه : ابومحمد
نام پدر: علی(ع)/ نام مادر: فاطمه زهرا(س)
روز و ماه ولادت : 15رمضان/سال ولادت: 3 هجری
مدت امامت: 10 سال
مدت عمرمبارک:47 سال
روز و ماه شهادت:28صفر/سال شهادت:50هجری
قاتل:جعده / آرامگاه : مدینه
تعداد فرزندان : 8 پسر و 7 دختر
* ولادت امام حسن مجتبی(ع) *
امام حسن (ع) در شب نیمه ماه رمضان سال سوم هجرت در مدینه تولد یافت. رسول اكرم(ص) بلافاصله پس از ولادتش، او را گرفت و در گوش راستش اذان و در گوش چپش اقامه گفت. سپس براى او گوسفندى قربانى كرد، سرش را تراشید و هم وزن موى سرش نقره به مستمندان داد. پیامبر این نوزاد را حسن نام نهاد. كنیه او را ابومحمد نهاد و این تنها كنیه اوست .لقب هاى او عبارتند از سبط، سید، زكى و مجتبى كه از همه معروفتر (مجتبى) مى باشد
* علاقه پیامبر به حسنین:
پیامبر اكرم (ص) به حسن و برادرش حسین علاقه خاصى داشت و بارها مى فرمود كه حسن و حسین فرزندان من هستند
امام حسن(ع) هفت سال زمان جد بزرگوارش را درك نمود و پس از رحلت پیامبر (ص) كه با شهادت حضرت فاطمه دو ماه یا سه ماه بیشتر فاصله نداشت، تحت تربیت پدر بزرگوار خود قرار گرفت
* امامت امام حسن مجتبی (ع) *
امام حسن (ع) پس از شهادت پدر بزرگوار خود به امر خدا و طبق وصیت آن حضرت، به امامت رسید و نزدیك به شش ماه به اداره امور مسلمین پرداخت. در این مدت، معاویه كه دشمن سرسخت على (ع) و خاندان او بود و سالها به طمع خلافت (در آغاز به بهانه خونخواهى عثمان و در آخر آشكارا به طلب خلافت) جنگیده بود، به عراق كه مقر خلافت امام حسن (ع) بود لشكر كشید و جنگ آغاز كرد.
* بیعت مردم با امام حسن مجتبی(ع) *
هنگامى كه حادثه دهشتناك ضربت خوردن على (ع) در مسجد كوفه پیش آمد و مولى (ع) بیمار شد به امام حسن(ع) دستور داد كه در نماز بر مردم امامت كند و در آخرین لحظات زندگى، او را به این سخنان، وصى خود قرار داد: «پسرم! پس از من، تو صاحب مقام و صاحب خون منى» و حسین(ع) و محمد و دیگر فرزندانش و رؤساى شیعه و بزرگان خاندانش را بر این وصیت گواه ساخت و كتاب و سلاح خود را به او تحویل داد و سپس فرمود: «پسرم! رسول خدا دستور داده است كه تو را وصى خود سازم و كتاب و سلاحم را به تو تحویل دهم . همچنان كه آن حضرت مرا وصى خود ساخته و كتاب و سلاحش را به من داده است و مرا مامور كرده كه به تو دستور دهم در آخرین لحظات زندگی ات، آنها را به برادرت حسین(ع) بدهى».
امام حسن (ع) به جمع مسلمانان درآمد و بر فراز منبر پدرش ایستاد. در این موقع در مسجد جامع كه مالامال از جمعیت بود، عبداللّه بن عباس بپا خاست و مردم را به بیعت با حسن بن على(ع) تشویق كرد. مردم با شوق و رغبت با امام حسن(ع) بیعت كردند و این روز، همان روز شهادت پدرش، یعنى روز بیست و یكم رمضان سال چهلم از هجرت بود. مردم كوفه، بصره، مدائن، عراق، حجاز و یمن همه با میل با حسن بن على(ع) بیعت كردند جز معاویه كه خواست از راهى دیگر برود و با او همان رفتار را پیش گیرد كه با پدرش پیش گرفته بود
ادامه در پست بعدی.....
امام حسن مجتبی علیه السلام نخستین میوه پیوند فرخنده حضرت علی علیه السلام با دختر پیامبر صلی الله علیه و آله در نیمه ماه مبارک رمضان و به قول مشهور در سال سوم هجرت در شهرمدینه دیده به جهان گشود.
شناسنامه امام حسن مجتبی علیه السلام
مقام : امام دوم
نام : حسن علیه السلام / لقب معروف : مجتبی / کنیه : ابومحمد
نام پدر: علی(ع)/ نام مادر: فاطمه زهرا(س)
روز و ماه ولادت : 15رمضان/سال ولادت: 3 هجری
مدت امامت: 10 سال
مدت عمرمبارک:47 سال
روز و ماه شهادت:28صفر/سال شهادت:50هجری
قاتل:جعده / آرامگاه : مدینه
تعداد فرزندان : 8 پسر و 7 دختر
* ولادت امام حسن مجتبی(ع) *
امام حسن (ع) در شب نیمه ماه رمضان سال سوم هجرت در مدینه تولد یافت. رسول اكرم(ص) بلافاصله پس از ولادتش، او را گرفت و در گوش راستش اذان و در گوش چپش اقامه گفت. سپس براى او گوسفندى قربانى كرد، سرش را تراشید و هم وزن موى سرش نقره به مستمندان داد. پیامبر این نوزاد را حسن نام نهاد. كنیه او را ابومحمد نهاد و این تنها كنیه اوست .لقب هاى او عبارتند از سبط، سید، زكى و مجتبى كه از همه معروفتر (مجتبى) مى باشد
* علاقه پیامبر به حسنین:
پیامبر اكرم (ص) به حسن و برادرش حسین علاقه خاصى داشت و بارها مى فرمود كه حسن و حسین فرزندان من هستند
امام حسن(ع) هفت سال زمان جد بزرگوارش را درك نمود و پس از رحلت پیامبر (ص) كه با شهادت حضرت فاطمه دو ماه یا سه ماه بیشتر فاصله نداشت، تحت تربیت پدر بزرگوار خود قرار گرفت
* امامت امام حسن مجتبی (ع) *
امام حسن (ع) پس از شهادت پدر بزرگوار خود به امر خدا و طبق وصیت آن حضرت، به امامت رسید و نزدیك به شش ماه به اداره امور مسلمین پرداخت. در این مدت، معاویه كه دشمن سرسخت على (ع) و خاندان او بود و سالها به طمع خلافت (در آغاز به بهانه خونخواهى عثمان و در آخر آشكارا به طلب خلافت) جنگیده بود، به عراق كه مقر خلافت امام حسن (ع) بود لشكر كشید و جنگ آغاز كرد.
* بیعت مردم با امام حسن مجتبی(ع) *
هنگامى كه حادثه دهشتناك ضربت خوردن على (ع) در مسجد كوفه پیش آمد و مولى (ع) بیمار شد به امام حسن(ع) دستور داد كه در نماز بر مردم امامت كند و در آخرین لحظات زندگى، او را به این سخنان، وصى خود قرار داد: «پسرم! پس از من، تو صاحب مقام و صاحب خون منى» و حسین(ع) و محمد و دیگر فرزندانش و رؤساى شیعه و بزرگان خاندانش را بر این وصیت گواه ساخت و كتاب و سلاح خود را به او تحویل داد و سپس فرمود: «پسرم! رسول خدا دستور داده است كه تو را وصى خود سازم و كتاب و سلاحم را به تو تحویل دهم . همچنان كه آن حضرت مرا وصى خود ساخته و كتاب و سلاحش را به من داده است و مرا مامور كرده كه به تو دستور دهم در آخرین لحظات زندگی ات، آنها را به برادرت حسین(ع) بدهى».
امام حسن (ع) به جمع مسلمانان درآمد و بر فراز منبر پدرش ایستاد. در این موقع در مسجد جامع كه مالامال از جمعیت بود، عبداللّه بن عباس بپا خاست و مردم را به بیعت با حسن بن على(ع) تشویق كرد. مردم با شوق و رغبت با امام حسن(ع) بیعت كردند و این روز، همان روز شهادت پدرش، یعنى روز بیست و یكم رمضان سال چهلم از هجرت بود. مردم كوفه، بصره، مدائن، عراق، حجاز و یمن همه با میل با حسن بن على(ع) بیعت كردند جز معاویه كه خواست از راهى دیگر برود و با او همان رفتار را پیش گیرد كه با پدرش پیش گرفته بود
ادامه در پست بعدی.....
- ۶.۵k
- ۲۲ شهریور ۱۴۰۲
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط