الگوی تکراری TACO ترامپ

از تهدید حداکثری تا عقب‌نشینی لحظه آخر

اصطلاحی که این روزها درباره‌ی سیاست‌های ترامپ در آمریکا زیاد به کار می‌رود، «TACO Trump» است. تاکو یک غذای مشهور مکزیکی است، اما در اینجا به عنوان مخفف «ترامپ همیشه جا می‌زند» استفاده می‌شود. این اصطلاح از دل تحلیل رفتارهای تکرارشونده‌ی ترامپ بیرون آمده است. الگویی که ترامپ معمولاً با اعلام تصمیم‌های بزرگ و پرریسک، از تعرفه‌های سنگین تا گزینه‌های نظامی، فضای سیاسی و رسانه‌ای را تحت فشار قرار می‌دهد. اما در ادامه، با نزدیک شدن به مرحله اجرا و بالا رفتن هزینه‌های اقتصادی یا امنیتی، تصمیم را به تعویق می‌اندازد، تعدیل می‌کند یا به مسیر مذاکره سوق می‌دهد.

در حوزه اقتصادی، نمونه‌های قابل‌توجهی در دولت او دیده می‌شود. به طور مثال در دور جدید تنش‌های تجاری با چین، تعرفه‌هایی تا حدود ۲۵ درصد بر حجم بزرگی از واردات مطرح شد، اما اجرای آن‌ها در چند مرحله به تعویق افتاد یا در قالب توافق‌های موقت کاهش پیدا کرد.

در سیاست خارجی هم مصادیق مشابهی وجود دارد. در قبال یمن، گرینلند، غزه و کره شمالی، لحن‌های تند و تهدید به اقدام جدی مطرح شد، اما در عمل مسیر به سمت محدود کردن درگیری یا اجتناب از ورود مستقیم گسترده حرکت کرد.

در سیاست داخلی آمریکا نیز بارها همین الگوی رفتاری ترامپ در موارد اختلافی با کنگره دیده شده است.

در همین چارچوب، ماجرای اخیر ایران هم قابل تحلیل است: اعلام ضرب‌الاجل ۴۸ ساعته برای حمله به زیرساخت‌های برق ایران، و سپس در ساعات آخر تعویق ۵ روزه همراه با طرح موضوع مذاکره. این تغییر سریع از تهدید به تعویق، دقیقاً در امتداد همان الگوی «فشار حداکثری در بیان و عقب‌نشینی در عمل» ترامپ است؛ الگویی که حالا در آمریکا و دنیا با عنوان «TACO Trump» شناخته می‌شود.