جیمز گفت و قیافه های همه بهت زده شد. یجوری بهم نگاه میکرد

جیمز گفت و قیافه های همه بهت زده شد. یجوری بهم نگاه میکردن انگار جیمز گفته شخص رئیس جمهور برای حل مسائل بزرگ کشور که بهترین متخصصینشون نمیتونم حلش کنن با اونها تماس گرفته.
چشم های کامیل از شدت دقت درون شیشه برای دیدن انعکاس اونا درد گرفته بود. حتی تو چنین شرایطی هم حاضر نبود قسمش رو بشکنه و سرشو به طرف اون ها برگردونه. نمی‌خواست یه بار دیگه یوشیرو رو ببینه.
حتی نمی‌خواست هوایی را که اون توش نفس میکشه رو ببره تو ریه هاش. جيمز به سرعت از جاش بلند شد. هول زده بود. به طرف پنجره ی که کامیل روی طاقچه اش نشسته بود دوید. یهویی نزدیک شدنش کامیل رو از جا پروند.
جیمز اما توجهی به پریدن اون نکرد. به زنی که تو خودش ناخودآگاه جمع تر میشد. اون فقط روی یه چیز تمرکز کرده بود. چند تا نفس عمیق کشید و ناخودآگاه باعث شد کامیل فکر کنه مگه فرد پشت خط کیه که انقد اهمیت داره؟
نوای اهنگ زنگ گوشی رو به خاموشی میرفت. قبل از اینکه قطع بشه جیمز روی دکمه پاسخ دهی فشرد و صدای شاد و شنگول یه دختر حتی از اونطرف خط به روح فرسوده کامیل رسید :
( سلام آقا پسر! خبری نیست ازت از ما سیر شدی؟)
دختر میگفت و خودش به حرف های خودش می‌خندید. هیچ دلخوری واقعی تو صداش وجود نداشت. وقتی که جیمز اونقد نزدیک بود که بوی عرقش توی فضای کامیل می‌پیچید و باعث شد زن با خودش فکر کنه چطور دختری میتونه برای یه همچین موجود چندش آوری ضعف کنه؟!
جیمز : ( نه الهی قربونت برم. فقط میترسیدم یه وقت مزاحمت بشم. اون آدما بینر اذیتت نکردن؟ الان حالت خوبه؟)
میل شدیدش برای اینکه گوشی رو از دست جیمز بگیره و بر سر دختر فریاد بکشه در یه ثانیه از بین رفت. لب کج کرد با اکراه سرشو کج کرد. تازه فهمید که مدتیه به جیمز خیره شده. دوباره نگاهش رو به سیمان های ساختمان روبرویی دوخت.
( نه بابا ! پسرای خوبین! ران که اصن غر نمیزنه. سانزو هم که همش دنبال مایکیه اگه کار به کار رئیس نداشته باشم کاری باهام نداره ریندو رو هم ندیدم این چند وقت. )
تموم اندام های کامیل یهو شوک زده شد. مثل کسی که سیم لخت برقی رو لمس کرده باشه از جاش پرید. ریندو؟ کدوم ریندو؟
می‌ترسید تکون بخوره و جیمز صدای گوشی رو کم کنه. حس تشنه ای رو داشت که بعد از خشکسالی به دریا رسیده. دریایی که شوره و آبش رو نمیشه نوشید. تصویر چشمای بنفش و موهای بنفش رنگی جلوس چشماش به وجود اومد.
اون نحوه تاب خوردن موها وقتی روی بدنش جابه جا میشد. لرز به اندامش افتاد. آب دهنشو قورت داد و دست به سینه ساکن موند.
باید می‌فهمید دور و اطرافش چخبره. نباید تنها یه روز آزادی کازوتورا دل خوش می‌کرد. از همین حالاهم یه احساسی تو وجودش حس می‌کرد. است سی که می‌گفت شاید کازوتورا هم دیگر تن جنگیدن نداشته باشد...
جیمز : ( پس تنهایی؟)
جیمز این رو گفت و با حالتی شاد و متعجب برای ایتسوکی و یوشیرو ابرو بالا فرستاد حالت نشستن هردوشون عوض شد.
سکوت طولانی ای تو اونطرف خط بوجود اومد.اونقدر طولانی که جیمز برای اطمینان داشتن از برقرار بودن تماس گوش برو از گوشش دور کرد با آرامی زمزمه کرد : ( الو؟)
کانو : ( آره... یه مدت کار میکنم.. بعد دوباره برمیگردم خونم...)
تغییر لحن یهویی تو صحبت های کانو مشهود بود. اون صدای سرزنده رفته و حالا انگار شخصی بی روح به جای اون حرف میزد. کامیل یاد خودش افتاد. زمان هایی که یوشیرو تو خونه بود و کازوتورا تماس می‌گرفت. دقیقا همونطور محافظه کارانه صحبت می‌کرد.
چرا که یوشیرو تموم مدت به اون خیره میموند و در پاسخ بعضی از کلماتی که به کازوتورا میگفت اخم می‌کرد. یادآوری خاطرات کازوتورا باعث شد بیشتر روی حرف های اون دختر دقت کنه.
کانو : ( کجا میمونی این روزا جیمز؟)
سوال کانو حالا هگدقیقا همون شکلی بود که وقتی کازوتورا حرفی میزد و کامیل جرئت پاسخ دادن نداشت میگفت. کامیل تو چنین مواقعی شروع به پرسیدن سوال های پرت و پلا می‌کرد.
جیمز تکونی خورد و درحالی که با نگاهی گذرا خونه کوچیک یوشیرو رو نگاه می‌کرد با خونسردی گفت :
( ویلای دوست برادرم. اطراف توکیو هست خیلی سرسبزه. یا روز حتما باید بیای ببینی.)
انقد راحت دروغ گفت که حتی کامیل هم لحهظ ای احساس کرد تو همون ویلای سرسبزی هست که جیمز از اون صحبت میکنه.حتی صدای موج های دریاهم شنیده می‌شد.
دوباره سکوتی سنگین بینشون برقرار شد. کامیل ناراحت بود. کاش به جای این سکوت های بی معنی درباره ریندو اطلاعات رد و بدل می‌کردند. جیمز سکوت رو شکست و پرسید :
( کی میتونم ببینمت کانو؟ خیلی دلتنگتم خواهی میکنم.)
التماس توی صداش دل سنگ رو آب می‌کرد. انگار تموم مدت درحال درحال گریه و زاری برای معشوقه ای بوده نه درحال خوشگ گذرانی توی ویلای دوست برادرش!



ببینین چی آوردم براتون 🙂