ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺷﺮﺡ ﭘﺮﯾﺸﺎﻧﯽ ﻣﻦ ﮒﻭﺵ ﮐﻨﯿﺪ

ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺷﺮﺡ ﭘﺮﯾﺸﺎﻧﯽ ﻣﻦ ﮒﻭﺵ ﮐﻨﯿﺪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻏﻢ ﭘﻨﻬﺎﻧﯽ ﻣﻦ ﮒﻭﺵ ﮐﻨﯿﺪ
ﻗﺼﻪ  ﯼ ﺑﯽ ﺳﺮ ﻭ ﺳﺎﻣﺎﻧﯽ ﻣﻦ ﮒﻭﺵ ﮐﻨﯿﺪ
ﮔﻔﺖ ﻭﮔﻮﯼ ﻣﻦ ﻭ ﺣﯿﺮﺍﻧﯽ ﻣﻦ ﮒﻭﺵ ﮐﻨﯿﺪ
ﺷﺮﺡ ﺍﯾﻦ ﺁﺗﺶ ﺟﺎﻥ ﺱﻭﺯ ﻧﮕﻔﺘﻦ ﺗﺎ ﮐﯽ
ﺳﻮﺧﺘﻢ ﺱﻭﺧﺘﻢ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﺯ ﻧﻬﻔﺘﻦ ﺗﺎ ﮐﯽ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﯼ ﻣﻦ ﻭ ﺩﻝ ﺳﺎﮐﻦ ﮐﻮﯾﯽ ﺏﻭﺩﯾﻢ
ﺳﺎﮐﻦ ﮐﻮﯼ ﺑﺖ ﻋﺮﺑﺪﻩ‌ﺟﻮﯾﯽ ﺏﻭﺩﯾﻢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺩﯾﻦ ﺑﺎﺧﺘﻪ، ﺩﯾﻮﺍﻧﻪٔ ﺭﻭﯾﯽ ﺏﻭﺩﯾﻢ
ﺑﺴﺘﻪٔ ﺳﻠﺴﻠﻪٔ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻣﻮﯾﯽ ﺏﻭﺩﯾﻢ
ﮐﺲ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻏﯿﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻭ ﺩﻝ ﺑﻨﺪ ﻧﺐﻭﺩ
ﯾﮏ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﺐﻭﺩ
ﻧﺮﮔﺲ ﻏﻤﺰﻩ ﺯﻧﺶ ﺍﯾﻨﻬﻤﻪ ﺑﯿﻤﺎﺭ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﺳﻨﺒﻞ ﭘﺮﺷﮑﻨﺶ ﻫﯿﭻ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﺍﯾﻨﻬﻤﻪ ﻣﺸﺘﺮﯼ ﻭ ﮔﺮﻣﯽ ﺏﺍﺯﺍﺭ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﯾﻮﺳﻔﯽ ﺑﻮﺩ ﻭﻟﯽ ﻫﯿﭻ ﺧﺮﯾﺪﺍﺭ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﺍﻭﻝ ﺁﻥ ﮐﺲ ﮐﻪ ﺧﺮﯾﺪﺍﺭ ﺷﺪﺵ ﻣﻦ ﺏﻭﺩﻡ
ﺑﺎﻋﺚ ﮔﺮﻣﯽ ﺏﺍﺯﺍﺭ ﺷﺪﺵ ﻣﻦ ﺏﻭﺩﻡ
ﻋﺸﻖ ﻣﻦ ﺷﺪ ﺳﺒﺐ ﺧﻮﺑﯽ ﻭ ﺭﻋﻨﺎﯾﯽ ﺍﻭ
ﺩﺍﺩ ﺭﺳﻮﺍﯾﯽ ﻣﻦ ﺷﻬﺮﺕ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﺍﻭ
ﺑﺲ ﮐﻪ ﺩﺍﺩﻡ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺷﺮﺡ ﺩﻻ‌ﺭﺍﯾﯽ ﺍﻭ
ﺷﻬﺮ ﭘﺮﮔﺸﺖ، ﺯ ﻏﻮﻏﺎﯼ ﺗﻤﺎﺷﺎﯾﯽ ﺍﻭ
ﺍﯾﻦ ﺯﻣﺎﻥ، ﻋﺎﺷﻖ ﺳﺮﮔﺸﺘﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﯽ ﺳﺮ ﺑﺮﮒ ﻣﻦ ﺑﯽ ﺳﺮ ﻭ ﺳﺎﻣﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﭼﺎﺭﻩ ﺍﯾﻨﺴﺖ ﻭ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺑﻪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﯼ ﺩﮔﺮ
ﮐﻪ ﺩﻫﻢ ﺟﺎﯼ ﺩﮔﺮ ﺩﻝ ﺑﻪ ﺩﻝ‌ﺁﺭﺍﯼ ﺩﮔﺮ
ﭼﺸﻢ ﺥﻭﺩ ﻓﺮﺵ ﮐﻨﻢ ﺯﯾﺮ ﮐﻒ ﭘﺎﯼ ﺩﮔﺮ
ﺑﺮ ﮐﻒ ﭘﺎﯼ ﺩﮔﺮ ﺏﻭﺳﻪ ﺯﻧﻢ ﺟﺎﯼ ﺩﮔﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﯼ ﻣﻦ ﺍﯾﻨﺴﺖ ﻭ ﻫﻤﯿﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺏﻭﺩ
ﻣﻦ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺏﻭﺩ
ﭘﯿﺶ ﺍﻭ ﯾﺎﺭ ﻧﻮ ﻭ ﯾﺎﺭ ﮐﻬﻦ ﻫﺮ ﺩﻭ ﯾﮑﯿﺴﺖ
ﺣﺮﻣﺖ ﻣﺪﻋﯽ ﻭ ﺣﺮﻣﺖ ﻣﻦ، ﻫﺮ ﺩﻭ ﯾﮑﯿﺴﺖ
ﻗﻮﻝ ﺯﺍﻍ ﻭ ﻏﺰﻝ ﻣﺮﻍ ﭼﻤﻦ ﻫﺮ ﺩﻭ ﯾﮑﯿﺴﺖ
ﻧﻐﻤﻪٔ ﺑﻠﺒﻞ ﻭ ﻏﻮﻏﺎﯼ ﺯﻏﻦ ﻫﺮ ﺩﻭ ﯾﮑﯿﺴﺖ
ﺍﯾﻦ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐﻪ ﻕﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﯾﮑﺴﺎﻥ ﻧﺐﻭﺩ
ﺯﺍﻍ ﺭﺍ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﯼ ﻣﺮﻍ ﺧﻮﺵ ﺍﻟﺤﺎﻥ ﻧﺐﻭﺩ
ﭺﻭﻥ ﭼﻨﯿﻦ ﺍﺳﺖ ﭘﯽ ﮐﺎﺭ ﺩﮔﺮ ﺑﺎﺷﻢ ﺑﻪ
ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯﯼ ﭘﯽ ﺩﻟﺪﺍﺭ ﺩﮔﺮ ﺑﺎﺷﻢ ﺑﻪ
ﻋﻨﺪﻟﯿﺐ ﮔﻞ ﺭﺧﺴﺎﺭ ﺩﮔﺮ ﺑﺎﺷﻢ ﺑﻪ
ﻣﺮﻍ ﺥﻭﺵ ﻧﻐﻤﻪٔ ﮔﻠﺰﺍﺭ ﺩﮔﺮ ﺑﺎﺷﻢ ﺑﻪ
ﻧﻮ ﮔﻠﯽ ﮐﻮ ﮐﻪ ﺵﻭﻡ ﺑﻠﺒﻞ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺱﺍﺯﺵ
ﺳﺎﺯﻡ ﺍﺯ ﺗﺎﺯﻩ ﺝﻭﺍﻧﺎﻥ ﭼﻤﻦ ﻣﻤﺖﺍﺯﺵ
ﺁﻥ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺟﺎﻧﻢ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﻡ ﺑﻪ ﺩﻡ ﺁﺯﺍﺭﯼ ﻫﺴﺖ
ﻣﯽ‌ﺕﻭﺍﻥ ﯾﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺩﻝ ﺯ ﻣﻨﺶ ﯾﺎﺭﯼ ﻫﺴﺖ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﻭ ﺑﻨﺪﮔﯽ ﻣﻦ ﺍﮔﺮﺵ ﻋﺎﺭﯼ ﻫﺴﺖ
ﺑﻔﺮﻭﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﺮ ﮒﻭﺷﻪ ﺧﺮﯾﺪﺍﺭﯼ ﻫﺴﺖ
ﺑﻪ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﯼ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﮐﺴﯽ
ﺑﻨﺪﻩ‌ﺍﯼ ﻫﻤﭻﻭ ﻣﺮﺍ ﻫﺴﺖ ﺧﺮﯾﺪﺍﺭ ﺑﺴﯽ
ﻣﺪﺗﯽ ﺩﺭ ﺭﻩ ﻋﺸﻖ ﺕﻭ ﺩﻭﯾﺪﯾﻢ ﺑﺲ ﺍﺳﺖ
ﺭﺍﻩ ﺻﺪ ﺑﺎﺩﯾﻪ ﯼ ﺩﺭﺩ ﺑﺮﯾﺪﯾﻢ ﺑﺲ ﺍﺳﺖ
ﻗﺪﻡ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻃﻠﺐ ﺏﺍﺯ ﮐﺸﯿﺪﯾﻢ ﺑﺲ ﺍﺳﺖ
ﺍﻭﻝ ﻭ ﺁﺧﺮ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﯾﺪﯾﻢ ﺑﺲ ﺍﺳﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﺎ ﻭ ﺳﺮﮎﻭﯼ ﺩﻝ‌ﺁﺭﺍﯼ ﺩﮔﺮ
ﺑﺎ ﻏﺰﺍﻟﯽ ﺑﻪ ﻏﺰﻝ ﺧﻮﺍﻧﯽ ﻭ ﻍﻭﻏﺎﯼ ﺩﮔﺮ
ﺕﻭ ﻣﭙﻨﺪﺍﺭ ﮐﻪ ﻣﻬﺮ ﺍﺯ ﺩﻝ ﻣﺤﺰﻭﻥ ﻧﺮﻭﺩ
ﺁﺗﺶ ﻋﺸﻖ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﺍﻓﺘﺪ ﻭ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﻧﺮﻭﺩ
ﻭﯾﻦ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻪ ﺻﺪ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻭ ﺍﻓﺴﻮﻥ ﻧﺮﻭﺩ
ﭼﻪ ﮔﻤﺎﻥ ﻏﻠﻂ ﺍﺳﺖ ﺍﯾﻦ، ﺑﺮﻭﺩ ﭼﻮﻥ ﻧﺮﻭﺩ
ﭼﻨﺪ ﮐﺲ ﺍﺯ ﺗﻮ ﻭ ﯾﺎﺭﺍﻥ ﺕﻭ ﺁﺯﺭﺩﻩ ﺵﻭﺩ
ﺩﻭﺯﺥ ﺍﺯ ﺳﺮﺩﯼ ﺍﯾﻦ ﻃﺎﯾﻔﻪ ﺍﻓﺴﺮﺩﻩ ﺵﻭﺩ
ﺍﯼ ﭘﺴﺮ ﭼﻨﺪ ﺑﻪ ﮐﺎﻡ ﺩﮔﺮﺍﻧﺖ ﺑﯿﻨﻢ
ﺳﺮﺧﻮﺵ ﻭ ﻣﺴﺖ ﺯ ﺟﺎﻡ ﺩﮔﺮﺍﻧﺖ ﺑﯿﻨﻢ
ﻣﺎﯾﻪ ﻋﯿﺶ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﮔﺮﺍﻧﺖ ﺑﯿﻨﻢ
ﺳﺎﻗﯽ ﻣﺠﻠﺲ ﻋﺎﻡ ﺩﮔﺮﺍﻧﺖ ﺑﯿﻨﻢ
ﺕﻭ ﭼﻪ ﺩﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﺷﺪﯼ ﯾﺎﺭ ﭼﻪ ﺑﯽ ﺑﺎﮐﯽ ﭼﻨﺪ
ﭼﻪ ﻫﻮﺱ ﻫﺎ ﮐﻪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻩﻭﺳﻨﺎﮐﯽ ﭼﻨﺪ
ﯾﺎﺭ ﺍﯾﻦ ﻃﺎﯾﻔﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﺍﻧﺪﺍﺯ ﻣﺒﺎﺵ
ﺍﺯ ﺕﻭ ﺣﯿﻒ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻃﺎﯾﻔﻪ ﺩﻣﺲﺍﺯ ﻣﺒﺎﺵ
ﻣﯽ‌ﺷﻮﯼ ﺷﻬﺮﻩ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻓﺮﻗﻪ ﻫﻢ‌ﺁﻭﺍﺯ ﻣﺒﺎﺵ
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ ﻟﻌﺐ ﺣﺮﯾﻔﺎﻥ ﺩﻏﺎ ﺏﺍﺯ ﻣﺒﺎﺵ
ﺑﻪ ﮐﻪ ﻣﺸﻎﻭﻝ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺷﻐﻞ ﻧﺲﺍﺯﯼ ﺥﻭﺩ ﺭﺍ
ﺍﯾﻦ ﻧﻪ ﮐﺎﺭﯾﺴﺖ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﻪ ﺑﺐﺍﺯﯼ ﺥﻭﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻤﯿﻦ ﺕﻭ ﺑﺴﯽ ﻋﯿﺐ ﺷﻤﺎﺭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺳﯿﻨﻪ ﭘﺮ ﺩﺭﺩ ﺯ ﺕﻭ ﮐﯿﻨﻪ ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺍﻍ ﺑﺮ ﺳﯿﻨﻪ ﺯ ﺕﻭ ﺳﯿﻨﻪ ﻓﮑﺎﺭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻏﺮﺽ ﺍﯾﻨﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺼﺪ ﺕﻭ ﯾﺎﺭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎﺵ ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﮐﻪ ﻧﺎﮔﺎﻩ ﻗﻔﺎﯾﯽ ﻧﺦﻭﺭﯼ
ﻭﺍﻗﻒ ﮐﺸﺘﯽ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺵ ﮐﻪ ﭘﺎﯾﯽ ﻧﺦﻭﺭﯼ
ﮔﺮ ﭼﻪ ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮ ﻭﺣﺸﯽ ﻫﻮﺱ ﺭﻭﯼ ﺕﻭ ﺭﻓﺖ
ﻭﺯ ﺩﻟﺶ ﺁﺭﺯﻭﯼ ﻗﺎﻣﺖ ﺩﻟﺞﻭﯼ ﺕﻭ ﺭﻓﺖ
ﺷﺪ ﺩﻝ‌ﺁﺯﺭﺩﻩ ﻭ ﺁﺯﺭﺩﻩ ﺩﻝ ﺍﺯ ﮎﻭﯼ ﺕﻭ ﺭﻓﺖ
ﺑﺎ ﺩﻝ ﭘﺮ ﮔﻠﻪ ﺍﺯ ﻧﺎﺧﻮﺷﯽ ﺥﻭﯼ ﺕﻭ ﺭﻓﺖ
ﺣﺎﺵ ﻟﻠﻪ ﮐﻪ ﻭﻓﺎﯼ ﺕﻭ ﻓﺮﺍﻡﻭﺵ ﮐﻨﺪ
ﺳﺨﻦ ﻣﺼﻠﺤﺖ‌ﺁﻣﯿﺰ ﮐﺴﺎﻥ ﮒﻭﺵ ﮐﻨﺪ