وقتی که میگیرد دلم تنهای تنها میشوم

وقتی که میگیرد دلم تنهای تنها میشوم
شد دل اسیر درد و غم تنهای تنها میشوم
حال مرا از بی کسی هرگز نمی پرسد کسی
از این همه جور و ستم تنهای تنها میشوم
گیرم که باشد قامتم مانند سروی استوار
چون میشود از غصه خم تنهای تنها میشوم
ترس از فراق و بی کسی تنهایی و دلواپسی
آندم که چیدم روی هم تنهای تنها میشوم
غم چون دلی را بشکند با دیده گیرد الفتی
بیرون شود از چشم نم تنهای تنها میشوم
وقتی حریم کبریا بشکسته از جور و جفا
پا میگذارم در حرم تنهای تنها میشوم
هر آنچه بخشیدی به من یارب غم و اندوه بود
افزون شود لطف و کرم تنهای تنها میشوم
پاییزم و با شعر خود غم روی غم انباشتم
چون غم نباشد روی غم تنهای تنها میشوم