تکامل نمادمقاومت فلسطین از سـنگ تــا مـــوشک‌های نقطـه زن_ ادامه

پنجشنبه ۲۰ خرداد ۱۴۰۰ –
تکامل نماد مقاومت فلسطین از سـنگ تــا مـــوشک‌های نقطـه زن _ ادامه

شمشیر قدس _ ادامه

ارتش رژیم صهیونیستی برای بمباران غزه بسیار ضعیف و ناهماهنگ عمل کرده و کیفیت پروپاگاندای ارتش برای توجیه این بمباران‌ها هم بدتر از همیشه بود.به عنوان مثال، روز 14 ماه مه واحد مطبوعاتی ارتش صهیونیست‌ها به دروغ به رسانه‌های خارجی گفت نیروهای زمینی اسرائیل قصد دارند وارد غزه شوند. هدف رژیم صهیونیستی این بود از این طریق نیروهای حماس را وارد پناهگاه‌ها کرده و سپس آنها را هدف بمباران قرار دهد. این ترفند رژیم صهیونیستی راه به جایی نبرد و نیروهای حماس آن را تشخیص دادند.
سازمان‌های امنیتی رژیم صهیونیستی با توجه به ناآرامی‌های موجود در کرانه باختری و در داخل فلسطین‌اشغالی قاعدتاً می‌بایست برای حملات راکتی آماده می‌بودند، در حالی که آنها هم از وقوع حملات و هم از قدرت راکتی گروه‌های مقاومت غافلگیر شدند. تنها راهبرد رژیم صهیونیستی در این جنگ، «ایجاد بازدارندگی از طریق کشتار بیشتر» بود.
جالب توجه است که در جریان جنگ اخیر، دولت «جو بایدن» در اتفاقی کم‌سابقه با فشارهایی بسیار بیشتر از آنچه مورد انتظار بود برای تأیید کمک تسلیحاتی به رژیم صهیونیستی روبرو شد تا جایی که روزنامه گاردین چند روز پیش نوشت: «اقدام جو بایدن، رئیس‌جمهور آمریکا در جلوگیری از صدور بیانیه شورای امنیت یا عدم مطالبه‌گری او از اسرائیل برای وقوع آتش‌بس تفاوتی با آنچه روسای جمهور سابق آمریکا انجام می‌دادند ندارد اما لطمات سیاسی که او بابت انجام این اقدامات متحمل شده بیشتر از آن چیزی است که چند سال پیش انتظار می‌رفت.»
در سطح تاکتیکی، نیروهای مسلح رژیم صهیونیستی به لطف حمایت‌های آمریکا و قدرت‌های غربی به تسلیحات پیشرفته‌ای مجهزند اما از لحاظ راهبردی مشروعیت جهانی آنها روز به روز رو به کاهش است. اقدامات ارتش رژیم صهیونیستی تحت تأثیر منافع کوتاه مدت حکمرانان صهیونیست تعیین می‌شوند و ساکنان فلسطین‌اشغالی به شدت دچار تفرقه و از لحاظ سیاسی فلج هستند. اوضاع در درون رژیم بسیار پیچیده است و چک سفید امضا آمریکا اگر زمان فروپاشی فرارسد کاری برای اسرائیل از پیش نخواهد برد.چرا که، این رژیم تنها در معرض ضربات شمشیر مقاومت نیست، بلکه به علت ضربات پیشتر خورده و نیز ساختار متزلزل خودش، از درون نیز پوسیده است.
در مقابل، طرف فلسطینی که حالا پای در ایده مقاوت دارد، نه اتحاد شکننده ملت عرب، بیش از هر زمان دیگر متحد و پیش‌بینی‌ناپذیراست و گزینه‌های زیادی برای آینده پیش رو دارند. بر همین اساس به نظر می‌رسد فلسطینی‌ها علیرغم آمار بالای شهدا، جنگ را برده‌اند. یک شاخصی که جنگ 2021، را از جنگ‌های 2014 و 2008 متمایز می‌کند، ورود فلسطینیان مناطق 1948 به این درگیری است. به بیانی دیگر می‌توان گفت فلسطینی‌های ساکن در مناطق 1948، که تا به امروز بسیاری از رسانه‌های عربی کوشیده‌اند آنان را عرب‌های اسرائیلی بنامند، نه تنها به صورت منفعل در قبال این جنگ وارد صحنه نشده‌اند بلکه به اعتقاد بسیاری از کارشناسان امور فلسطین حتی یک گام پیش از مقاومت در غزه، نسبت به حوادث محله شیخ جراح واکنش نشان دادند و در واقع این بار آنها بودند که دست‌کم طی چند روز اول پیشران اعتراضات ضد صهیونیستی لقب گرفتند. به اعتراف رسانه‌های رژیم، حضور قدرتمند و پررنگ این دسته از ساکنان اراضی‌اشغالی نشان داد که چنین قشری حتی با وجود گذشت 70 و اندی سال از شکل‌گیری اسرائیل، هنوز هویت فلسطینی خود را حفظ کرده و هرگز سلطه اسرائیل را به مثابه یک عمل انجام شده، نپذیرفته‌اند.
ادامه در پست یعدی ....