کشوری مثل ایران، با این‌همه رود و کوه و دریاچه، با تاریخ

کشوری مثل ایران، با این‌همه رود و کوه و دریاچه، با تاریخ هزاران‌ساله‌ و تمدنی که روزی به دنیا آبادی یاد می‌داد…
به کجا رسوندینش که امروز مردمش باید آب رو سهمیه‌ای بگیرن؟
آب!
نه نفت، نه طلا، نه گاز… همون آبی که حق طبیعیه هر موجود زنده‌ست، حالا تو این سرزمین باید براش صف کشید، باید نگرانیِ تموم شدنش رو کشید، باید شرمندگیِ یه دوش گرفتن ساده رو قورت داد.
چطور شد که کار به اینجا رسید؟
چه کردین با این خاک؟ با این مردم؟
آیا واقعاً کم بود این سرزمین؟ یا زیاده‌خواهی شما بود که همه‌چی رو بلعید؟
وقتی به جای مدیریت، فقط وعده دادین… وقتی طبیعت رو به حال خودش رها کردین و چپاول کردین، وقتی رودها خشک شدن و دشت‌ها سوختن و شما فقط سکوت کردین… امروز نتیجه‌ش ایستادن مردم کنار تانکرهای آب تو کوچه‌ست.
ما کی به اینجا رسیدیم که «زندگی» شد جنگ با بی‌آبی؟
شاید اون روزی که آب رو از مردم دزدیدین، و از طبیعت، و به جاش وعده و سخنرانی و فیلتر آب معدنی تحویل دادین.
و باز هم شما هستین که با وقاحت تمام از پیشرفت و توسعه حرف می‌زنید.
ولی ما دیگه باور نمی‌کنیم. ما تشنه‌ایم، نه فقط برای آب…
برای عدالت، برای صداقت، برای نجات این سرزمین.


.
.
.
#آب #زندگی #برق #ایران