ﻗﺼﺎﺑﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﮐﺎﺭ ﺑﺎ ﺳﺎﺗﻮﺭ ﺩﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺧﻮﻥ

ﻗﺼﺎﺑﻲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﮐﺎﺭ ﺑﺎ ﺳﺎﺗﻮﺭ ﺩﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺧﻮﻥ
ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺍﺯ ﺯﺧﻤﺶ ﻣﻲ ﭼﮑﻴﺪ . ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﻫﺎ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ
ﺣﮑﻴﻢ ﺑﺎﺷﻲ ﮐﻪ ﺩﮐﺘﺮ ﺷﻬﺮﺷﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﺑﺮﺩﻧﺪ . ﺣﮑﻴﻢ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺿﺪ ﻋﻔﻮﻧﻲ
ﺯﺧﻢ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺒﻨﺪﺩ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﻻﻱ ﺯﺧﻢ ﻗﺼﺎﺏ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﮐﻮﭼﮑﻲ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﻣﻲ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﮑﺸﺪ ﺍﻣﺎ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻟﺖ ﺯﺧﻢ ﺩﺳﺖ ﻗﺼﺎﺏ ﺭﺍ ﺑﺴﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ
ﮔﻔﺖ : ﺯﺧﻤﺖ ﺧﻴﻠﻲ ﻋﻤﻴﻖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﻳﮏ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﺰﺩ ﻣﻦ
ﺑﻴﺎﻳﻲ ﺗﺎ ﺯﺧﻤﺖ ﺭﺍ ﭘﺎﻧﺴﻤﺎﻥ ﮐﻨﻢ .
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﮐﺎﺭ ﻗﺼﺎﺏ ﺩﺭﺁﻣﺪ . ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻣﻘﺪﺍﺭﻱ ﮔﻮﺷﺖ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﻣﺒﻠﻐﻲ ﺑﻪ ﺣﮑﻴﻢ ﺑﺎﺷﻲ ﻣﻴﺪﺍﺩ ﻭ ﺣﮑﻴﻢ ﻫﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻲ ﺭﺍ ﻣﻲ ﮐﺮﺩ ﺍﻣﺎ ﺯﺧﻢ ﻗﺼﺎﺏ ﺧﻮﺏ ﻧﺸﺪ ﮐﻪ ﻧﺸﺪ .
ﻣﺪﺗﻲ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻨﻮﺍﻝ ﮔﺬﺷﺖ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﻭﺯﻱ ﺣﮑﻴﻢ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺪﺍﻭﺍﻱ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯﻱ ﺑﻪ ﺳﻔﺮ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎﻳﻲ ﮐﻪ
ﭘﺴﺮﺵ ﻃﺒﺎﺑﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻳﺎﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺟﺎﻱ ﺍﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﺍ ﻣﺪﺍﻭﺍ
ﻣﻲ ﮐﺮﺩ .
ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻫﻢ ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮﻝ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻗﺼﺎﺏ ﻧﺰﺩ ﺣﮑﻴﻢ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺣﮑﻴﻢ
ﺑﺎﺷﻲ ﺩﺳﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﺪﺍﻭﺍ ﮐﺮﺩ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺿﺪ ﻋﻔﻮﻧﻲ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﭘﺎﻧﺴﻤﺎﻥ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﻻﻱ ﺯﺧﻢ ﺷﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﺸﻴﺪ
ﻭ ﺯﺧﻢ ﺭﺍ ﺑﺴﺖ ﻭ ﺑﻪ ﻗﺼﺎﺏ ﮔﻔﺖ : ﺑﻪ ﺯﻭﺩﻱ ﺯﺧﻤﺖ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
.
ﺩﻭ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﻗﺼﺎﺏ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﻧﺰﺩ ﭘﺴﺮ ﺣﮑﻴﻢ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺖ : ﺗﻮ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺕ ﻣﺪﺍﻭﺍ ﻣﻲ ﮐﻨﻲ . ﺯﺧﻢ ﻣﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ .
ﭘﺴﺮ ﺣﮑﻴﻢ ﻫﻢ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺯﺧﻢ ﺭﺍ ﺿﺪﻋﻔﻮﻧﻲ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺴﺖ ﻭ ﺑﻪ ﻗﺼﺎﺏ
ﮔﻔﺖ : ﺍﺯ ﻓﺮﺩﺍ ﻧﻴﺎﺯﻱ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﻣﻦ ﺑﻴﺎﻳﻲ .
ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯﻱ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺣﮑﻴﻢ ﺍﺯ ﺳﻔﺮ ﺑﺮﮔﺸﺖ . ﻭﻗﺘﻲ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﺳﻔﺮﻩ
ﺭﺍ ﭘﻬﻦ ﮐﺮﺩ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻏﺬﺍﻳﺶ ﮔﻮﺷﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﺩﻣﺠﺎﻥ ﻭ
ﮐﺪﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ . ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ : ﺍﻳﻦ ﻏﺬﺍ ﭼﺮﺍ ﮔﻮﺷﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ؟
ﻫﻤﺴﺮﺵ ﮔﻔﺖ ﺗﻮ ﮐﻪ ﺭﻓﺘﻲ ﭘﺴﺮﻣﺎﻥ ﻫﻢ ﮔﻮﺷﺘﻲ ﻧﺨﺮﻳﺪﻩ . ﺣﮑﻴﻢ ﺑﺎ
ﺗﻌﺠﺐ ﺍﺯ ﭘﺴﺮ ﺳﻮﺍﻝ ﮐﺮﺩ : ﻣﮕﺮ ﻗﺼﺎﺏ ﻧﺰﺩ ﺗﻮ ﻧﻴﺎﻣﺪ ؟ ﭘﺴﺮ ﺣﮑﻴﻢ ﺑﺎ
ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻲ ﮔﻔﺖ : ﭼﺮﺍ ﭘﺪﺭ ﺁﻣﺪ ﻭ ﻣﻦ ﺯﺧﻤﺶ ﺭﺍ ﺑﺴﺘﻢ ﻭ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻲ
ﮐﻪ ﻻﻱ ﺁﻥ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﺸﻴﺪﻡ . ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﮐﺎﺭﻡ ﺭﺍ ﺧﻮﺏ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ .
ﺣﮑﻴﻢ ﺁﻫﻲ ﮐﺸﻴﺪ ﻭ ﺭﻭﻱ ﺩﺳﺘﺶ ﺯﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ : ﺍﺯ ﻗﺪﻳﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ :
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﮐﺎﺭ ، ﻧﺒﺮ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ . ﭘﺲ ﺑﮕﻮ ﺍﺯ ﺍﻣﺸﺐ ﻏﺬﺍﻱ ﻣﺎ ﮔﻮﺷﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ .
ﻣﻦ ﺧﻮﺩﻡ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﺭﺍ ﻻﻱ ﺯﺧﻢ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﺗﺎ ﻗﺼﺎﺏ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻧﺰﺩ
ﻣﻦ ﺍﻣﺪﻩ ﻭ ﻣﻘﺪﺍﺭﻱ ﮔﻮﺷﺖ ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ .
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻱ ﮐﺴﻲ ﮐﻪ ﺟﻠﻮﻱ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻳﺎ ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺷﮑﺎﻝ ﺗﺮﺍﺷﻲ ﮐﻨﺪ ، ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻨﺪ : ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﻻﻱ ﺯﺧﻢ ﻣﻲ
ﮔﺬﺍﺭﺩ