میگن؛واسه آرامش خودتم که شده،ببخشُ فراموش کن...ولی وقتی ا

میگن؛واسه آرامش خودتم که شده،ببخشُ فراموش کن...ولی وقتی ازکسی یاکسایی که توقع نداری میرنجی،هرچقدرهم که بخوای ببخشیُ فراموش کنی،نمیشه،انگارداری خودتُ گول میزنی...وقتی ازیه دوست یاعزیزت میرنجی ،حتی اگه بگی بخشیدمش،یه چیزی ته دلت می مونه،کینه نیست ،یه جای زخـــم ،یه چیزی که نمیذاره اوضاع مثل قبل بشه...هرچقدرهم که تلاش کنی وخودتُ بزنی به اون راه وبگی نه،بی فایده ست...یه چیزی این وسط ازبین رفته وجای خالیش تاهمیشه درد میکنه،یه چیزی مثل «حُــــــرمــــــت».