ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺷﺎﯾﺪ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺴﺪﻭﺩﯾﺴﺖ

ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺷﺎﯾﺪ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺴﺪﻭﺩﯾﺴﺖ
ﮐﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻦ ، ﺩﺭ ﻧﯽ ﻧﯽ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻭﯾﺮﺍﻥ ﻣﯿﺴﺎﺯﺩ
ﻭﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺣﺴﯽ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺩﺭﺍﮎ ﻣﺎﻩ ﻭ ﺑﺎ ﺩﺭﯾﺎﻓﺖ ﻇﻠﻤﺖ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺁﻣﯿﺨﺖ
 
ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻗﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﺀ ﯾﮏ ﺗﻨﻬﺎﯾﯿﺴﺖ
ﺩﻝ ﻣﻦ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﺀ ﯾﮏ ﻋﺸﻘﺴﺖ
ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﺳﺎﺩﻩﺀ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ ﺧﻮﺩ ﻣﯿﻨﮕﺮﺩ
ﺑﻪ ﺯﻭﺍﻝ ﺯﯾﺒﺎﯼ ﮔﻞ ﻫﺎ ﺩﺭ ﮔﻠﺪﺍﻥ
ﺑﻪ ﻧﻬﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺑﺎﻏﭽﻪﺀ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎﻥ ﮐﺎﺷﺘﻪ ﺍﯼ
ﻭ ﺑﻪ ﺁﻭﺍﺯ ﻗﻨﺎﺭﯼ ﻫﺎ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﺀ ﯾﮏ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻣﯿﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
 
 
ﺁﻩ...
ﺳﻬﻢ ﻣﻦ ﺍﯾﻨﺴﺖ
ﺳﻬﻢ ﻣﻦ ﺍﯾﻨﺴﺖ 
 ﺳﻬﻢ ﻣﻦ ،
ﺁﺳﻤﺎﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺁﻭﯾﺨﺘﻦ ﭘﺮﺩﻩ ﺍﯼ ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻣﯿﮕﯿﺮﺩ
ﺳﻬﻢ ﻣﻦ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺯ ﯾﮏ ﭘﻠﻪ ﻣﺘﺮﻭکﺴﺖ
ﻭ ﺑﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﺩﺭ ﭘﻮﺳﯿﺪﮔﯽ ﻭ ﻏﺮﺑﺖ ﻭ ﺍﺻﻞ ﮔﺸﺘﻦ
ﺳﻬﻢ ﻣﻦ ﮔﺮﺩﺵ ﺣﺰﻥ ﺁﻟﻮﺩﯼ ﺩﺭ ﺑﺎﻍ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎﺳﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺻﺪﺍﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﻮﯾﺪ :
" ﺩﺳﺘﻬﺎﯾﺖ ﺭﺍ
 ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯿﺪﺍﺭﻡ "
$