این ﻣﺘﻦ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﻲ ﻧﻈﻴﺮﻩ

این ﻣﺘﻦ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﻲ ﻧﻈﻴﺮﻩ
ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﻟﯿﻠﯽ ﻭ ﻣﺠﻨﻮﻥ ﺩﻩ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺭﻭﺯﯼ ﻣﺠﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ
ﺧﺎﻧﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻟﯿﻠﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ . ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺳﻮﺍﻟﯽ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻟﯿﻠﯽ
ﭘﺮﺳﯿﺪ ، ﻟﯿﻠﯽ ﺟﻮﺍﺑﯽ ﻧﺪﺍﺩ ، ﻣﺠﻨﻮﻥ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﺟﻮﺍﺏ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﻮﺵ ﻟﯿﻠﯽ ﮔﻔﺖ ﺍﻣﺎ ﻟﯿﻠﯽ ﻫﯿﭻ ﻧﮕﻔﺖ . ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﯿﺪ ﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﺠﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﮔﻮﺵ ﻟﯿﻠﯽ ﻭ ﺑﺎﺯ ﻟﯿﻠﯽ ﻫﯿﭻ
ﻧﮕﻔﺖ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﺎﺭ ﺳﻮﻡ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻟﯿﻠﯽ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﭼﻮﺏ ﺭﺍ ﺑﺮ ﭘﺎﯼ
ﻟﯿﻠﯽ ﺑﺴﺖ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻓﻠﮏ ﮐﺮﺩ . ﻟﯿﻠﯽ ﮔﺮﯾﻪ ﻧﮑﺮﺩ ﻭ ﻫﯿﭻ ﻧﮕﻔﺖ.
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﻼﺱ ، ﻟﯿﻠﯽ ﺑﺎ ﭘﺎﯼ ﮐﺒﻮﺩ ﻟﻨﮓ ﻟﻨﮓ ﻗﺪﻡ ﺑﺮ ﻣﯽ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻣﺠﻨﻮﻥ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺩﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺑﺎﺯﻭﯼ ﻟﯿﻠﯽ ﺯﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ : ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ
، ﻣﮕﺮ ﮐﺮ ﺑﻮﺩﯼ ﮐﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﻮ ﮔﻔﺘﻢ ﻧﺸﻨﯿﺪﯼ ﻭ ﯾﺎ ﻻﻝ ﮐﻪ ﺑﻪ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻧﮕﻔﺘﯽ . ﻟﯿﻠﯽ ﺍﺷﮑﺶ ﺩﺭ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺩﻭﯾﺪ ﻭ ﺭﻓﺖ .
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ ﺍﯾﻦ ﻣﻨﻈﺮﻩ ﺑﻮﺩ ﭘﯿﺶ ﺭﻓﺖ ﻭ ﮔﻮﺵ ﻣﺠﻨﻮﻥ ﺭﺍ
ﮐﺸﯿﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ : ﻟﯿﻠﯽ ﻧﻪ ﮐﺮ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﻪ ﻻﻝ ، ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺷﻨﯿﺪﻥ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺻﺪﺍﯼ ﺗﻮ ، ﻓﻠﮏ ﺭﺍ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﻡ ﺑﺮ ﻧﯿﺎﻭﺭﺩ ، ﺍﻣﺎ ﺍﺯ
ﺿﺮﺑﻪ ﺍﻫﺴﺘﻪ ﺩﺳﺖ ﺗﻮ ﺍﺷﮑﺶ ﺩﺭ ﺁﻣﺪ ، ﻣﻦ ﺍﮔﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻓﻠﮏ
ﺑﺴﺘﻢ ﺍﺳﺘﺎﺩﺵ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺣﻖ ﺗﻨﺒﯿﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺍﻣﺎ ﺗﻮ ﻋﺸﻖ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﯼ ﻭ ﻫﯿﭻ ﺣﻘﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺳﺮﺯﻧﺶ ﮐﺮﺩﻧﺶ ﻧﺪﺍﺷﺘﯽ


خیلی زیباست