دنیا دنیا میپرستمتمن خاک پاتم نفسی

ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﺯ ﺗﻮ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻫﻮﺍ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ
ﺩﻧﯿﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﺯ ﺗﻮ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻣﺮﺍ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ
ﺍﮐﺴﯿﺮ ﻣﻦ ﻧﻪ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺷﻌﺮ ﺗﺎﺯﻩ ﻧﯿﺴﺖ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺗﻮ ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﻢ ﻭ ﺍﯾﻦ ﮐﯿﻤﯿﺎ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ
ﺳﺮﺷﺎﺭﻡ ﺍﺯ ﺧﯿﺎﻝ ﻭﻟﯽ ﺍﯾﻦ ﮐﻔﺎﻑ ﻧﯿﺴﺖ
ﺩﺭﺷﻌﺮ ﻣﻦ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﯾﮏ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺍﯾﻦ ﻏﺮﻝ ﺷﺒﯿﻪ ﻏﺰﻝ ﻫﺎﯼ ﻣﻦ ﺷﻮﺩ
ﭼﯿﺰﯼ ﺷﺒﯿﻪ ﻋﻄﺮ ﺣﻀﻮﺭ ﺷﻤﺎ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ
ﮔﺎﻫﯽ ﺗﺮﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﺍﻣﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺷﯽ ﺧﻮﺍﺏ ﻫﺎ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ
ﺧﻮﻥ ﻫﺮ ﺁﻥ ﻏﺰﻝ ﮐﻪ ﻧﮕﻔﺘﻢ ﺑﻪ ﭘﺎﯼ ﺗﻮﺳﺖ
ﺁﯾﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﺁﻣﺪﻧﺖ ﺭﺍ ﺑﻬﺎ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ


دنیا دنیا میپرستمت..من خاک پاتم نفسی..