چو آید شب،

چو آید شب،
در میان تیرگی ها
گشاید پر
روح من به شور و غوغا
رو کند چو مرغ وحشی
سوی خانه تو


الهی الهی الهی ...
به غیر نامت کِی نام دگر ببرم ؟

یا ارحم الرحمین
ایاک نعبد و ایاک نستعین
خدایا فقیر رحمت و مهر و دستگیری و نوازش تواَم
خدایا از همه عالم فقط و فقط امیدوارنه به تو پناه می آورم
با من کاری بکن که شایسته خدایی و بزرگی و عظمت و کرم و لطف و مهربانی و فرمانروایی توست

غمناکم و از کوی تو با غم نروم
جز شاد و امیدوار و خرم نروم

از درگه همچو تو کریمی هرگز
نومید کسی نرفت و من هم نروم

تو حکیمی
تو عظیمی
تو کریمی
تو رحیمی
این دست خالی و روی سیاه من و این تو خدای توانا و غنی و بخشنده و مهربان