ﻭ ﻣﺮﺍ

ﻭ ﻣﺮﺍ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺁﺯﺭﺩﯼ ..
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﮐﻮﭺ ﮐﻨﻢ ﺍﺯ ﺷﻬﺮﺕ ..
ﺑﮑﻨﻢ ﺩﻝ ﺯ ﺩﻝ ﭼﻮﻥ ﺳﻨﮕﺖ ..
ﺗﻮ ﺧﯿﺎﻟﺖ ﺭﺍﺣﺖ ..
ﻣﯽ ﺭﻭﻡ ﺍﺯ ﻗﻠﺒﺖ ..
ﻣﯿﺸﻮﻡ ﺩﻭﺭﺗﺮﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺩﺭ ﺷﺐ ﻫﺎﯾﺖ
ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯼ ..
ﻭ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﯽ :
ﺑﺎﺯ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ ﻭ ﻣﯽ ﺳﻮﺯﺩ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻋﺸﻖ
ﻭﻟﯽ ..
ﺑﺮ ﻧﻤﯽ ﮔﺮﺩﻡ ﻧﻪ !
ﻣﯽ ﺭﻭﻡ ﺁﻧﺠﺎﯾﯽ
ﮐﻪ ﺩﻟﯽ ﺑﻬﺮ ﺩﻟﯽ ﺗﺐ ﺩﺍﺭﺩ ..
ﻋﺸﻖ ﺯﯾﺒﺎﺳﺖ ﻭ ﺣﺮﻣﺖ ﺩﺍﺭﺩ ..
ﺗﻮ ﺑﻤﺎﻥ ..
ﺩﻟﺖ ﺍﺭﺯﺍﻧﯽ ﻫﺮ ﮐﺲ ﮐﻪ ﺩﻟﺶ ﻣﺜﻞ ﺩﻟﺖ
ﺳﺮﺩ ﻭ ﺑﯽ ﺭﻭﺡ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ...
ﺳﺨﺖ ﺑﯿﻤﺎﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ...
ﺗﻮ ﺑﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﺮﺕ