همیشه یه جایی میرسی که زانو هات میشکنه

همیشه یه جایی میرسی که زانو هات میشکنه
اون جاست که باید بفهمی زور زمونه بیشتره
یه جاهایی که هست که همه کار و بارت افسوسه
یه مریض روحی مونده با قرصای هر روزه
گیر کردی توی قفس خواهشت پروازه
تو شاخ شی واسه هر کی میگه میری برو در بازه
خندت طولانی نشه وقتی خط میکشی دور من
اینو شنیدی که ته هر خنده ای گریه ست گل من