ﻳﮑﻲ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ

ﻳﮑﻲ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ
ﻭﻟﻲ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﺍﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﻴﮑﻨﻢ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻦ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻲ ﺩﺍﺭﻡ
ﻭﻟﻲ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﺍﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺑﻪ ﺑﺮﮒ ﮔﻞ ﻧﻮﺷﺘﻢ ﻣﻦ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻲ ﺩﺍﺭﻡ
ﻭﻟﻲ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﺍﻭ ﮔﻞ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺯﻟﻒ ﮐﻮﺩﮐﻲ ﺁﻭﻳﺨﺖ ﺗﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺨﻨﺪﺍﻧﺪ
ﺑﻪ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﮔﻔﺘﻢ ﺍﻱ ﻣﻬﺘﺎﺏ
ﺳﺮ ﺭﺍﻫﺖ ﺑﻪ ﮐﻮﻱ ﺍﻭ
ﺳﻼﻡ ﻣﻦ ﺭﺳﺎﻥ ﻭ ﮔﻮ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻲ ﺩﺍﺭﻡ
ﻭﻟﻲ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﭼﻮﻥ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﺑﻪ ﺭﻭﻱ ﺑﺴﺘﺮﺵ ﻟﻐﺰﻳﺪ
ﻳﮑﻲ ﺍﺑﺮ ﺳﻴﻪ ﺁﻣﺪ ﮐﻪ ﺭﻭﻱ ﻣﺎﻩ ﺗﺎﺑﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﻴﺪ
ﺻﺒﺎ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ ﻭ ﮔﻔﺘﻢ ﺻﺒﺎ ﺩﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﺩﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺑﮕﻮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺩﻟﺪﺍﺭﻡ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻲ ﺩﺍﺭﻡ
ﻭﻟﻲ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﻭ ﺻﺪ ﺍﻓﺴﻮﺱ
ﺯﺍﺑﺮ ﺗﻴﺮﻩ ﺑﺮﻗﻲ ﺟﺴﺖ
ﮐﻪ ﻗﺎﺻﺪ ﺭﺍ ﻣﻴﺎﻥ ﺭﻩ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻨﻮﻥ ﻭﺍﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺟﺎ
ﺩﮔﺮ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻢ ﻧﺠﻮﺍ
ﻳﮑﻲ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻲ ﺩﺍﺭﻡ
ﻭﻟﻲ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﺍﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ