بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
بخش نخست از مجموعهٔ «۱۱۴ گزارهٔ نورانی»
یقین به خدا، دفعِ ترس، و پیروزیِ حق
برگرفته از قرآن کریم، نهج‌البلاغه و سیرهٔ چهارده معصوم علیهم‌السلام
──────────────────────────
۱. آن‌گاه که انسان، معرفتِ خویش به حضرت حق را از حدّ ادراکاتِ تقلیدی فراتر برده و به مرتبهٔ یقینِ حضوری و شهود قلبی رساند، هیچ قدرتِ متکاثر و هیبتِ مادّی در عرصهٔ زمین توانِ متزلزل ساختن او را نخواهد داشت؛ چنان‌که امیرالمؤمنین(ع) در مطلعِ نهج‌البلاغه، اصلِ معرفت را بنیانِ استواری روح معرفی فرمود.
۲. ترس، جز در ساحتِ دلی که از ذکر و حضور الهی تهی گشته باشد، امکانِ اقامت نمی‌یابد؛ زیرا قلبی که در آن نورِ «ألا بذکر الله تطمئن القلوب» رسوخ کرده است، به مرتبهٔ طمأنینهٔ ربّانی می‌رسد، و هراس در آن راه نمی‌یابد.
3. هنگامی که زمین در زیر قدم‌ها به لرزه درآید و صدای شیشه‌ها پژواکِ اضطرابِ عالم گردد، مؤمنِ راستین نه‌تنها در هم نمی‌شکند، بلکه با استواری افزون‌تر قد برمی‌افرازد؛ زیرا اتکای او بر دیوارهای شکنندهٔ خاک نیست، بلکه بر آسمانِ صُلبِ ایمان است که قرآن کریم در آیهٔ «وأنتم الأعلون إن کنتم مؤمنین» آن را تثبیت کرده است.
──────────────────────────
✍️ به قلمِ: بهرام محمدی (DBA)
📎 @bmlimit 🇮🇷 حَـدِّ