صبغت الله فکور | شمیمِ قرآن در نوبهارِ کودکی

فراگیری قرآن کریم در نوباوگی، بذری است که در زلال‌ترین مطلعِ عمر در جان کودک فشانده می‌شود.این تحفۀ آسمانی، نه‌تنها حافظه را جلا می‌بخشد و کلام را به فصاحت می‌آراید، بلکه تکیه‌گاهی استوار برای جان و اندیشۀ او در تلاطم روزگار می‌سازد.یادگیری مأنوس و به‌دور از تکلفِ کتاب الهی در این سنین، همچون نقشی ماندگار بر سنگ، دامنه‌دار و پایدار می‌ماند و اصیل‌ترین پایه‌های هویت، اخلاق و معنویت را در نهاد فرزند پی می‌افکند؛ چرا که زیباترین رسم پدری و مادری، همسایه کردن دلِ کودک با آوای وحی است.
الّلهُمَّ نَوِّر قُلُوبَنا بِالْقُرآن