عجبــــ وفـــایـــی دآرد این دلتنگــــی…

عجبــــ وفـــایـــی دآرد این دلتنگــــی…



تنهـــــاش که میـــذآریـــی میــری تو جمـــع و کلّی میگـــی و میخنــــدی…



بعد کـــه از همه جـــدآ شدی



از کـُنـــج تآریکـــی میآد بیرون



می ایستـــه بغـــل دستــتــــ …



دســتـــ گرمشـــو میذاره رو شونتــــ



بر میگـــرده در گوشــتـــ میگـــه:



خـــوبــی رفیـــق؟؟!!



بـــآزم خودمـــم و خـــودتــــ …





دلــگیرم از دنیــــا و روزگــــارش از بــی کسـی هــــا و سکــوت هــــا ایــن منــم

کـــه اینگــونـه خســتـه ام منــی کـــه همـیشــه خــوب بــودم و خنــدان منــی

کـــه خنـــده هـــایم مثـــالی بـــود بــه مثــال ضـرب المثــل نمــی تــوانی بفــهمـی

و البــته عجیــب هــم نیـســت بــــرایـم چـــون “تـــــو” ، “مــــن” نیســـتـی پـــس

لطــفا قضـــاوتـم نکــــن …