شب درد است، شب ضجه و بی‌تابی‌ها

شب درد است، شب ضجه و بی‌تابی‌ها
شب دلخون شدن از ناله‌ی مرغابی‌ها 

شبِ دلشوره، شبِ بغض، شبِ دل‌نگران
شب بی‌میلی لب‌های مؤذن به اذان

معنی داغ پدر را چه کسی می‌فهمد؟
دامن و حلقه‌ی در را چه کسی می‌فهمد؟

کوفیان گرچه که از غصه‌ی او دل‌شادند
دوش وقت سحر از غصه نجاتش دادند

نخل خم شد سر هر کوچه و لالایی خواند
چاه در گوشِ زمین قصه‌ی تنهایی خواند

نه فقط کعبه تَرَک خورد که مولا آمد
آن شب از فَرقِ علی کعبه به دنیا آمد

آن شب از فَرقِ علی کعبه پُلی زد به بهشت
چه مراعاتِ نظیری‌ست؛ علی، کعبه، بهشت

نفَسِ سردِ خدا سرزده از صور دمید
و زمین بارِ امانت نتوانست کشید