...

من که از این تَشِ دل چون خُمُ مِی در قامو۳ خوشَمّ
لاکُمُهر بر لبان زده صُبتاپسین مِی جوشم..، دَلمِ خون مِیخُرَمُ چونان مُرَبّعان سِــچــار۵ وَجهیِ آنـّوخَـموت.ـهاي بَرِشهر خاموشم، گربه یِ خُرَندِيِ خام مُوشم آنه واحد
قصد جانست حوت زمان را بِطِمَع یا مبارز خواستن! اقیانوس بَرِ بَحر انعکاسِ جـُـبّـــِ ۲لَــــبُ حُبِـّـجانان ٓ فَتِ فِطنِ قبای جلبک داشتن ای ۱۰0 اَفّ
تو مرا بين هرمکان جای که در اين کار خود رابه دوجان جای گَه میکوشم
منواو همره خود ُ زِره هَمّ آزاده شوم خود برخویش شَمُّ غم دل چو هر دمّ
ارتفاعُ جَوُّ زلفُ گیتی هفت حلقه هِئی کند در گوشمع؛ گوش ماهی
الحمد که نيم کفّ نیم معتقد جوهرتَراز روی هرکَفّحِ طاعَتُ بندگیُ ولای خيش وَم شکر رَبّــــنیست عَبَس یا که غَبن چُ عَنَسّ
اين قَدَر هست کِفا...
هنوزَّمّزَهری...که گَه گَه قَدَحی نای چکّ و چکّه مینیوشم همرَهِ ذاتِمینای شَمّ
هست امّيد که عليرغم عَدوی آش و لاشِ آش كار B-ي شکار روز جزاءِ
فيضِ عَفوَش نَنهِد بار گُنه بر دوشم
پدرم روضه رضوان به دو گندم بفروخت مَحجِه هردو جهان!!
جسمُروحِ
مَچِرا
مِلک جهانُ مُلکِ جانش به جُوی نفروشد!!!
خرقه پوشي من از غايت دين دارینيست
پرده عیانی بر عِیبُ سِرّ صد غِيب نهان مي پوشم
من کِخواهم که ننوشم بجز از راوق خُمّ پَچِکنم گر سخن پير م‌ُرغان خدا نَنيوشم
گر از اين دست زند مُطربُ مجلس ره عشق
شعر حافظ ببرد وقت سماع از هوشم