شهر تاریخی بلقیس

شهر تاریخی بلقیس


محدوده شهر تاریخی بلقیس که در واقع اسفراین کهن محسو در زمان قاجار نوازندگان و رقصنده گان را "عمله طرب" میخواندند که در مراسم آشپزان, میهمانی ها و عروسیها شرکت میکردند.

دسته دیگر را"مطرب" میخواندند که مشهور ترین آنها در دوره ناصرالدین شاه "دسته موًمن کور" بود که خود و همسرش ضرب و دف مینواختند و دو دخترش یکی ارگ دستی و دیگری در رقص مهارت داشت. دیگر" سلطان خانم" که رقاصه مادر ناصرالدین شاه جهان خانم بود.
رقص و موسیقی را نمیتوان از هم جدا نمود. در گذشته رقصهای بسیار زیبایی در ایران وجود داشته که حالا مثل اغلب هنرهای ملی از مد افتاده. ب می شود قدمتی حدود چهار هزار سال دارد، در این منطقه در طول قرن ها همواره مردمی زیسته و تمدن آفریده اند و سپس با هجوم و تجاوز اقوام مختلف تخریب شده و بار دیگر از درون خاکسترهای جنگ و نفرت جوانه شهری جدید سربرآورده است.

بیشتر آنچه که اکنون در این شهر تاریخی باقی مانده، آثار و بقایایی است که به دوره صفوی نسبت می دهند، اما شواهد و یافته های جدید تاریخی حاکی از آن است که دیرینگی شهر تاریخی بلقیس در شهرستان اسفراین به قرن دوم اسلامی می رسد.
 مهمترین اثر باقی مانده در شهر تاریخی بلقیس که در حال حاضر در سه کیلومتری جنوب غربی اسفراین فعلی واقع شده، ارگی هزار و 200 ساله است که به آن نارین قلعه نیز می گویند، اولین دوره استقرار در ارگ به بعد از حمله مغول به این شهر برمی‌گردد و بعد از این زمان دوبار در ارگ فعالیت‌های مرمتی و ساخت و ساز در پیکره آن دیده می‌شود.

ارگ آخرین بار توسط افغان‌ها به تصرف درآمد و به طور کامل تخریب شد، اما با این وجود خانواده‌هایی به طور مستقل تا اواخر قاجار در این مکان زندگی می‌کرده‌اند.