پازل خونین,چه کسی از آشوب و کشته سازی سود میبرد

🔴ورق بزنید و کپشن را بخوانید
هزینه یا فایده؟ هر حکومتی در دنیا، حتی در بحرانی‌ترین شرایط، به دنبال «ثبات» است. کشتار گسترده یعنی ایجاد یک #بحران جدید، آن هم با هزینه‌های سنگین مالی، از دست دادن پایگاه اجتماعی و باز کردن پرونده‌های بی‌پایان حقوقی و عاطفی برای خانواده‌های داغدار، کجای این معادله #منطقی می‌گنجد؟ چرا یک سیستم باید داوطلبانه تیشه به ریشه اعتبار خودش بزند؟

بهانه برای حمله نظامی: همه می‌دانیم که #ایران بارها #تهدید شده که در صورت بالا رفتن آمار کشته‌ها، با مداخله نظامی روبرو می‌شود. در فضایی که دشمنان قسم‌خورده منتظر کوچک‌ترین بهانه برای شعله‌ور کردن #جنگ هستند، آیا عاقلانه است که خودِ حاکمیت این بهانه را به دست آن‌ها بدهد؟

اگر هدف از این اتفاقات، سناریوسازی برای #متهم کردن دشمن است، چرا این الگو هرگز در تجمعات میلیونی و رسمی (مثل ۲۲ بهمن) تکرار نمی‌شود؟ چرا همیشه نقاطی هدف قرار می‌گیرند که بیشترین شکاف اجتماعی را ایجاد کنند؟

چرا لیدرهای خارج‌نشین که ادعای صلح‌طلبی دارند، حتی یک‌بار به صراحت از #خشونت مرزبندی نمی‌کنند؟ وقتی رسماً از حضور عناصر جاسوسی در صحنه سخن گفته می‌شود، چرا واکنشی جز سکوت یا #تشویق به درگیری بیشتر دیده نمی‌شود؟ و اتفاقا پشتیبان خود را #موساد و سیا میدانند

چرا مدعیان #آزادی و حقوق بشر، حتی یک بار هم از خشونت و ترور مرزبندی نمی‌کنند؟ وقتی نفع عده‌ای در بالا رفتن تعداد کشته‌هاست تا مسیر #تحریم و جنگ را هموار کنند، آیا باز هم می‌توان گفت «کار خودشونه»؟

جمهوری اسلامی همواره تأکید کرده که رمز #پیروزی در نبردهای نابرابر (مثل جنگ ۱۲ روزه)، « #وحدت #مردم » بوده است. حالا سوال اینجاست: حکومتی که می‌داند بزرگترین سرمایه‌اش برای مقابله با تهدیدات خارجی، انسجام داخلی است، چرا باید در اوج تهدیدها، با دست خودش این زره امنیتی را بشکند و جامعه را #دوقطبی کند؟ آیا منطقی است که کسی در میانه نبرد، آگاهانه سنگر خودش را تخریب کند؟

فرضیه «کار خودشونه» شاید در نگاه اول ساده به نظر برسد، اما با هیچ منطقِ حکمرانی و امنیتی سازگار نیست. حقیقت معمولاً در جایی پنهان شده که سودِ نهایی به آنجا ختم می‌شود.
#سواد_رسانه #امنیت_ملی #ایران_قوی #تحلیل_سیاسی #حقیقت_ماجرا #وحدت #هوشیاری

#مرگ_بر_اسراییل